Als journalist kom je overal en nergens. Als verslaggever gezondheidszorg kom ik in ziekenhuizen, verpleeghuizen, bij huisartsen of op medische congressen in een ver buitenland.
Ik ben zelfs al in Afrika geweest. Ik bezocht op uitnodiging van ’zo’n zakkenvullende farmaceut’ een dorp in Mali waar de mensen weer kunnen zien omdat ze jarenlang gratis medicijnen hebben gekregen. Hele dorpen kunnen weer zien omdat de Haarlemse farmaceut MSD besloot twintig jaar geleden een medicijn tegen rivierblindheid te gaan verstrekken. Inmiddels is de ziekte bijna uitgeroeid.
Blijken er toch weer gewone mensen met het hart op de juiste plaats te werken bij die anonieme multinational. Dat is mooi.
Nu ga ik voor een verhaal op bezoek bij de afdeling zorgbemiddeling van de grootste zorgverzekeraar Achmea. Een zorgverzekeraar die net als andere zorgverzekeraars te maken heeft met een slecht imago. Want zijn zorgverzekeraars immers niet ordinaire schadebedrijven die uit zijn op zoveel mogelijk winst? Willen ze niet zo veel mogelijk geld verdienen door zo min mogelijk geld uit te geven aan mensen die iets mankeren?
Als ik dan een dag rondloop op de afdeling zorgbemiddeling tref ik vooral vrouwen aan die begaan zijn met het lot van hun verzekerden. Die alles proberen om mensen te helpen of soms alleen luisteren. Mensen maken het verschil, bedrijven zijn niets.
,
annalaura molducci
