Premium

Tindersticks, schoonheid in een zee van ellende: ’Distractions’ is even duister als romantisch

Stuart Staples is me er eentje. De man klinkt als een depressieve versie van Bryan Ferry, en is gezegend met een stemgeluid waardoor zelfs de meest doorgewinterde rasoptimist alle hoop laat varen.

Ook de nogal minimalistische muziek van zijn band Tindersticks blinkt niet uit in vrolijkheid. Is je glas halfvol of halfleeg? Nee, het ligt in grote scherven en kleine splinters op de vloer, en Staples kijkt er gelaten naar en mompelt er iets over. Maar toch gaat er ook troost van uit, en het heeft zelfs iets romantisch om het leven vanuit schaduwen te aanschouwen. Dat doen de Tindersticks ook op ’Distractions’, opgenomen toen hun tournee door de coronacrisis krakend tot stilstand kwam en ze veroordeeld werden tot de studio. ’Man alone (Can’t stop the fading)’ is een elf (!) minuten durend kaal en hypnotiserend klanktapijt waarop Staples zijn zang drapeert. ’I imagine you’ laat zich luisteren als een fluisterstil verlangen, een geestverschijning die je door de vingers glipt maar niet verdwijnt. En het chanson ’Tue-moi’ is een verstild monumentje voor de zinloze aanslagen in de Parijse concertzaal Bataclan. Het behoorlijk maatschappijkritische ’You’ll have to scream louder’ zal zelfs voorzichtig wat voetjes van de vloer krijgen met dat funkgitaartje. Maar een vrolijk dansje, dat zal het nooit echt worden.

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.