’Ik wilde die directeur in de te dure auto niet meer zijn’

Foto The Daily Photo/Gwendelyn Luijk

Foto The Daily Photo/Gwendelyn Luijk

Ies van Rij
Heemskerk

Marcel Korver maakte vorig jaar een radicale keuze toen hij zijn directeursbaan stopte om een eigen kroeg te beginnen. Hij werd voor gek verklaard, toen Marcel Korver bijna een jaar geleden bruin café Ons Plein opende. Niet in een grote stad of in een oud dorpshart, maar in ’het klein Amsterdam’ van forenzend Heemskerk. Middenin de Broekpolder. Maar volgens Marcel was er behoefte aan. In elk geval had hij er zélf behoefte aan.

Schemerlampjes, een chesterfield bank in de hoek, tapijtjes op tafel. ’Wegens succes is er weer bier!’, grapt een krijtbord voor de deur. Café Ons Plein is bruiner dan bruin, maar dan wel nog gloednieuw. Marcel praat snel en enthousiast als hij over de grote ommezwaai in zijn leven praat, van directeur naar kastelein.

,,Het is niet voor het eerst dat ik een keus maak die iedereen in mijn omgeving heeft verrast’’, zegt Marcel. Toen hij na één jaar zijn studie de rug toekeerde om fulltime in een filiaal van mannenmodezaak Hij te gaan werken bijvoorbeeld. ,,Leg dat maar eens aan je ouders uit.’’ Er volgde een bliksemcarrière in de modewereld. Al snel was Marcel de jongste bedrijfsleider binnen de winkelketen, om binnen no time op te klimmen tot districtmanager. Via een uitstapje naar modemerk Mexx eindigde Marcel als directeur bij ZaZa, maar een goed salaris en een mooie auto brachten hem geen plezier in het werk. ,,Is dit het nou?’’, dacht ik. ,,Ik wilde die directeur in die dikke auto helemaal niet meer zijn. Ik miste het klantcontact. Een kameraad vroeg me op een dag wat ik dan wel echt zou willen. Een kroeg, zei ik.’’

Haarlem

Helemaal nieuw was het plan niet. Zeventien jaar geleden werd het zaadje al geplant, toen Marcel in Haarlem een kroeg te koop zag staan en het bedrijf bijna had gekocht. De tijd was er destijds nog niet rijp voor, maar eind 2012 lagen de zaken anders. ,,Het leek mij de perfecte gelegenheid. Een nieuwe wijk waar op horecagebied nog bijna niets te vinden was. Een café is een soort maatschappelijk behoefte. Er moet meer te doen zijn dan werken, tv-kijken en slapen. Ik wilde een kroeg zoals in de serie Cheers. Waar de postbode met de directeur aan de bar zit en op zondag een soepje geserveerd wordt, net als vroeger bij mijn oma thuis.’’

Toch werd Marcels vertrouwen in zijn plan niet door iedereen gedeeld. De bank wilde hem geen lening geven. Horeca-ervaring had hij niet. ,,Inmiddels durven sommige kennissen wel toe te geven dat ze er een hard hoofd in hadden’’, zegt de kersverse kroegbaas. ,,Voor mij was het natuurlijk ook wel even spannend. Uiteindelijk is die kroeg natuurlijk wel de toekomst van mijn kinderen. Maar nu we bijna een jaar open zijn durf ik gerust te zeggen dat het fantastisch gaat.’’

Passie

Het café is Marcels grote passie geworden. ,,Officieel ga ik om 2 uur ’s nachts dicht maar het komt weleens voor dat ik pas om half vijf thuis ben. Vraagt mijn vrouw waar ik vandaan kom. ’Uit de kroeg’, zeg ik dan, maar broodjesnuchter natuurlijk’’, lacht hij. ,,Ik sta weer middenin het leven. Elke euro die ik verdien of verlies heb ik aan mezelf te danken. Dat is een heerlijk gevoel. Als ik op een gegeven moment besluit een extra bitterbal in het schaaltje te leggen, dan kan dat. Bovenal wil ik mensen het gevoel geven dat ze welkom zijn.’’

Ten tijde van zijn drukke managersbestaan was dat wel anders, vertelt Marcel. ,,Als directeur moest ik ook wel mensen ontslaan, soms enkel en alleen omdat een verkoopster van zestien minder kost dan een verkoopster van dertig. Soms moest er een heel filiaal dicht omdat een huurcontract gunstig verkocht kon worden. Ik zat in een maalstroom waarin het tevreden stellen van de eigenaar van het bedrijf belangrijker werd dan de werknemers met hun hypotheken en gezinnen. Ik had het gevoel dat ik mijn leven niet zelf meer in de hand had. Als ik nu hoor hoe mensen bij mij aan de bar praten over hún manager, schaam ik me soms kapot voor het werk dat ik gedaan heb.’’

Vertrouwen

Het besluit zijn eigen café te openen, noemt Marcel het beste besluit van zijn leven. Hij had van het begin vertrouwen in de kroeg in de Broekpolder, en het lijkt erop dat hij gelijk krijgt. ,,Noem me dan maar eigenwijs’’, zegt hij. ,,Ik volg gewoon mijn hart, ook als ik daardoor tegen de stroom in moet. Op een dag gaat dat vast een keer mis, maar dat is nog niet nu.’’

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.