Wisselen

Mitzie Meijerhof

We hebben een trouwerij en rijden met twee auto’s een parkeergarage binnen. Dochter met een los kaartje, man met een pasje. Na de huwelijksvoltrekking moeten we als een speer naar het diner.

Manlief betaalt het kaartje en geeft het aan mij. Ik zit in de auto met schoonzoon die een gebroken pols heeft. Man verlaat de garage in de auto van schoonzoon met zijn pas. Ik volg met het betaalde kaartje maar de boom blijft dicht.

Ik druk op een knop. ,,U heeft de garage al verlaten.’’

,,Eh, nou ik sta hier echt en de boom heeft niet bewogen’’, zeg ik terwijl ik overdwars uit het raam hang om in de paal te kunnen spreken.

Hoeveel ik heb betaald voor het kaartje? Dat weet ik dus niet. Dat kwam natuurlijk niet al te sterk over. Of ik het kenteken op het kaartje op wil lezen. Ik heb niets met kentekens en heb geen flauw benul dat het niet de mijne is. ,,Ja, die auto heeft de parkeergarage verlaten.’’

,,Dat is mijn auto’’, zegt mijn passagier. Huh? Verrek, dat klopt. Ik vertel de paalman allerlei niet ter zake doende dingen en krijg het benauwd.

Dan komt mijn hulptroep poolshoogte nemen. Manlief moet nummer van zijn pasje opnoemen. Met zijn pasje kom ik eruit omdat het pasje niet op kenteken staat, terwijl hij er al uit was.

Dat krijg je als je kaartje, auto’s en bestuurders wisselt. Snap je het nog? Geeft niet: ik ook niet.

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.