Lege pols

Marieke de Kok

Drie jaar geleden belandde mijn lieve zusje met haar ongeboren kind in een Frans provincieziekenhuis vanwege een gecompliceerde zwangerschap. Drie maanden later liep ze naar buiten met een klein maar gezond ventje.

Mijn lievelingsneefje (ik kan dat zeggen want ik heb maar één neefje) heeft een speciaal plekje in mijn hart. Van mijn zus kreeg ik een armband als dank voor mijn hulp tijdens hun Frankrijk-avontuur. Elke keer als ik er naar kijk, denk ik aan mijn neef en mijn zus en aan hoe veel ik van ze houd. En aan het feit dat alles kan verkeren in het leven en dat je moet koesteren wat (en vooral wie) je hebt. Als het kwartje de andere kant op was gevallen, was er helemaal geen neefje geweest. Sterker nog; ik had mijn zus kunnen verliezen. Vorige week ben ik de armband verloren tijdens het boodschappen doen. Ik ben nog langs alle winkels geweest, maar hij is echt kwijt. Ik ben niet zo'n huilerd, maar dat ik nu precies deze armband ben verloren, vind ik heel erg. Enige troost is dat ik liever die armband kwijt ben dan mijn neefje. En nu mijn zus opnieuw zwanger is, is het misschien tijd om het hele Frankrijk-verhaal maar eens achter me te laten. Met opgeheven hoofd vooruit. Die lege pols moet dan maar symbool staan voor het feit ik alle mensen om wie ik geef, nog om me heen heb.

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.