De Triatlon

Redactie IJmuider Courant

De IJmuidense Marie-José Schelvis rent, zwemt en fietst samen met haar meervoudig gehandicapte dochter Elin voor het goede doel: logeerhuis Ons Huis in Heemskerk. Moeder en dochter deden samen mee met een kwart triatlom. Vandaag het slot.

Om zes uur ’s ochtends word ik wakker gemaakt door Elin. We liggen met zijn vieren op een hotelkamer in een hotel nabij Oud Gastel. Ze brabbelt erg blij, en ze voelt dat het een spannende dag gaat worden. Ik spring onder de douche en trek mijn spijkerbroek en hemd aan, Bente en Patrick zijn inmiddels ook wakker en klaar voor de dag.

We moeten om 8:00u ontbijten en treffen daar de andere teams en andere ‘echte’ triatleten die al in hun sportkleding flink aan het eten zijn. Ik krijg geen hap weg. Een bordje muesli en een appelsap. Samen met Bert van Leeuwen drinken we een kopje koffie. We moeten door. Op naar Oud Gastel! De fietsen, buggy’s en bootjes moeten nog een laatste check en op de juiste plaats worden gezet. De buggy bij het wisselpunt in het dorp, waar we ook het startnummer halen en we onthaalt worden als echte sterren. We krijgen complimenten over het televisieprogramma en over de triatlon die over twee en een half uur van start gaat. Zodra we de buggy hebben neergezet fietsen we naar het water. Leontien van Moorsel, Erben Wennemars en Maarten van der Weijden staan ons op te wachten. De bootjes worden opgeblazen, ik kleed me om, en moet dan nog zo’n drie kwartier wachten. Elin krijgt haar laatste sondevoeding en een slok drinken en opeens breekt de spanning me op. Erben ziet het en komt naar me toe, geeft me een knuffel en zegt dat dit bij sport hoort en ik het er vooral uit moet gooien. Ook Leontien praat me moed in en zodra we het water in mogen, duik ik erin. Daar kan ik even tot rust komen, ik speel wat met Elin, geef haar een kus en houd mijn hoofd letterlijk koel onder water. Na het startsein gaan we los! Het duurt een meter of 300 voor ik in mijn ritme kom. Achter me zwemmen twee duikers, en Patrick vaart in een bootje naast me, alles voor de veiligheid van Elin. Zodra ik in mijn ritme kom voelt het goed, en kom ik als eerst het water uit. Het wisselen verloopt ook soepel en we rennen de dijk op, om aan onze fietskilometers te beginnen. Er staat een hoop wind, en het lukt me niet om mijn eten op te eten. Ik krijg die droge koeken niet weg, en mijn bidon is ook maar halfvol. Ik word ingehaald door Team Rood, maar daar had ik rekening mee gehouden. Als later Team Groen me inhaalt, begin ik me toch zorgen te maken. Elin krijgt dorst en al fietsend probeer ik haar de laatste druppels uit mijn bidon te geven. Bij het volgende wisselpunt roep ik dat ze water moet hebben en Erben en Maarten schieten weg, Patrick helpt me met Elin. Zodra zij gedronken heeft rennen we weg, Erben loopt het eerste stuk mee omdat hij weet dat ik het niet leuk vind dat ik derde lig. Het lopen is zwaar, en Erben wil me bijna vier rondjes laten lopen in plaats van vier lengtes, en de emoties komen erg omhoog. Al die mensen langs de kant. Iedereen die voor ons naar Brabant is gereden, de kleur geel (wij zijn Team Geel) schittert in het zonlicht. Over de finish val ik in Patricks armen en kan alleen maar huilen. Elin straalt aan alle kanten en wordt bedolven onder de confetti van Bente. Alles valt van me af. We hebben het gehaald. Elin heeft écht meegedaan, wat ben ik trots op ons viertjes!

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.