Zestig seconden-column: Ochtendstress

Milo Lambers

Piep, piep! De wekker tettert voor de zoveelste keer deze ochtend in mijn oren. Vijf voor half negen? Opstaan, ik moet opstaan. Nu! De slaap is sterker dan mijn verstand. Opstaan is voor mij altijd een gevecht. Ik slaap slecht, maar als de wekker gaat lig ik in coma. Een paar tellen na de alarmtoon val ik weer weg.

Met veel gevloek en gezucht sleep ik mezelf ook deze dag uiteindelijk naar de auto. Als ik een beetje doorrijd, ben ik nog op tijd. Nog voor ik van het parkeerterrein af ben, zie ik een agent wenken. De rechter koplamp doet het niet. De keuze: vervangen of een boete. Ik heb een setje liggen, dus de beslissing laat zich raden.

Tien minuten later kan ik verder. Mijn oog valt op mijn benzinemeter. Jawel hoor, ik moet tanken. Ach, ik ben toch al te laat. Het is een zelftankpomp. Na het invoeren van het tweede cijfertje van mijn pincode, stok ik. Hoe diep ik ook nadenk, hoe rustig ik probeer te blijven; ik weet het niet meer! Op hoop van zegen tik ik iets in. ’Pincode onjuist’. Ik probeer een andere pas, maar die wordt geweigerd. Dan maar naar het volgende tankstation. Daar heb ik wel succes. Een half uur te laat, meld ik mij op de redactie. Als ik het keukentje inloop, hoor ik gepruttel. Verse koffie. Zal het dan toch nog wat worden vandaag?

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.