De burger heeft gewonnen

De strijd is gestreden, de vrede is weer gesloten en iedereen haalt opgelucht adem. Na vijf jaar discussie zijn het wijkgericht werken en de positie van de wijkplatforms weer terug bij af. Het gekke is, dat iedereen er blij mee is. De wijkplatforms zijn blij, de gemeenteraad is en blij. En dat terwijl alles weer wordt zoals het was.

Er is niet alleen vijf jaar verloren gegaan, maar ook een heleboel geld, gevoel en vertrouwen. Vele uren vergaderen en de voorbereiding ervan, in het stadhuis en in de wijken. Bureaus die werden ingehuurd om nota's en rapporten te schrijven. Om de boel te regelen werd een regisseur ingevlogen, die vervolgens de boel liet ontsporen. De onrust werd steeds groter. Wantrouwen stak de kop op. Na vier jaar was het dieptepunt bereikt. Niemand wist waar hij aan toe was. De wijkplatforms waren gedesoriënteerd en gedesillusioneerd. Gemeenteraadsleden riepen om het hardst dat het de verkeerde kant op ging maar dat hielp nou niet echt veel.

Toen de chaos compleet was greep het CDA in door haar eigen wethouder weg te sturen. Om de partij te redden. Zo bleek maar weer eens dat politiek een hard vak is. Na jarenlange trouwe inzet kun je van de ene op de andere dag worden ontslagen.

(De wethouder heeft overigens nooit meer contact gehad met de CDA-raadsleden. Op haar afscheidsreceptie waren ze niet welkom. Het CDA was maandenlang bang voor de ex-wethouder. Doodsbang dat ze met aanhang op de beslissende ledenvergadering zou verschijnen om zich op een verkiesbare plaats voor de komende verkiezingen te laten zetten. Het was heel goed mogelijk geweest. Geen mens had daar iets aan kunnen doen. Het gebeurde niet.)

De nieuwe CDA-wethouder verlegde de koers in de goede richting en burgemeester Franc ruimde binnen een paar maanden de puinhopen op.

En nu is iedereen weer blij. Blij met niks. Want wat zijn we met al die toestanden nou eigenlijk opgeschoten? Helemaal niets, geen centimeter. Als je eerst de boel in elkaar laat donderen en dan weer repareert kun je niet echt van vooruitgang of ontwikkeling spreken. Dan dringt zich eerder het woord bezigheidstherapie op, maar dat is ook weer niet terecht. Bij een bezigheidstherapie haal je expres iets uit elkaar om het daarna weer in elkaar te zetten.

Politiek Velsen is zich juist te pletter geschrokken van het ineenstorten van het wijkgericht werken als gevolg van haar eigen optreden. De politiek was zo verlamd van angst dat ze niet meer wist wat te doen. Als dan in het stadhuis ieder ongestoord zijn eigen weg blijft gaan en coördinatie ontbreekt, ontstaat er al snel een puinhoop. Zie daar dan maar weer eens uit te komen.

De gemeenteraad wordt geacht de gemeente te besturen. Richting geven, kaders stellen, leiding geven. Zeggen wat er moet gebeuren. Het mag duidelijk zijn dat de gemeenteraad voor het vak wijkgericht werken een vette onvoldoende krijgt op het rapport. De vorige gemeenteraad had al een onvoldoende, want die trok de stekker uit het wijkwerken. Toch deed deze gemeenteraad het nog slechter door het probleem niet op te lossen maar voort te laten etteren tot het echt niet meer kon.

Slechter kan het niet en dat geeft hoop voor de toekomst. Het gaat alleen maar beter worden, zeker nu de wijkplatforms de vrede met burgemeester Franc hebben ondertekend. Hij heeft met de platforms afgesproken het verleden achter zich te laten. Daar zal de gemeenteraad vast geen bezwaar tegen hebben.

Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk is de burger als winnaar uit deze strijd om niks gekomen. Dat is eigenlijk het enige positieve aan de hele zaak.

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.