Column: Flauwvallen bij Westknollendam

Milo Lambers

Het beste medicijn tegen stress is sporten. Dat is wat iedereen tegen je zegt als je een tijdje niet zo lekker in je vel zit.

En inderdaad: tijdens het sporten heb je geen tijd om te malen, maar concentreer je je op je eigen lichaam en beland je in het hier en nu. Dit advies was voor mij het begin van mijn wielerhobby. Trainen doe ik sowieso een paar keer per week, maar na een piekerdagje kan ik er echt naar uitkijken om op de pedalen te rammen.

Dus spring ik maandagavond op de tweewieler. Als ik Alkmaar heb bereikt, besluit ik door te trappen naar Schagen. Ik voel me onverslaanbaar. Dat verandert op de terugweg. Plots word ik bevangen door hitte en honger. De meegenomen banaan brengt daar geen verandering in. De stress slaat toe als de afslag bij de vuilverbranding in Alkmaar richting Castricum afgesloten is. Ik zit aan de verkeerde kant van het kanaal. Dat kan ik bij Akersloot oversteken met de pont, maar ik heb geen geld bij me.

Dat betekent dat ik helemaal door moet rijden tot de Zaanstreek. Horrorscenario’s als flauwvallen bij Westknollendam of een lekke band in het donker schieten door me heen. Gelukkig is de pontman zo vriendelijk om mij gratis mee te nemen. Thuisgekomen na 75 kilometer vlammen zit de stress nog in mijn lijf. Misschien nog even een stukje hardlopen om tot rust te komen.

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.