'Ik laat me door braamstruiken niet tegenhouden'

Saskia Knegtering
IJmuiden

Hij schreef een boek over de IJmuider spoorlijn. Toch is Wim Wegman geen treinfanaat. Het gaat de schrijver/journalist vooral om de mooie verhalen.

Over opstandige IJmuidenaren die het geld voor de feestelijke opening van een station terug eisen als de trein maar een paar keer per dag blijkt te rijden. Of een kei van een stationschef die door een stomme samenloop van omstandigheden dramatisch aan zijn eind komt. Om zulke verhalen is het Wegman te doen.

Kapstok Het spoor dient als kapstok om mensen te portretteren en gebeurtenissen te reconstrueren. Maar het moet wel een opgeheven spoorlijn zijn, pas dan wordt het interessant. Zijn jongste boek is 'Sporen 3' over de IJmuider spoorlijn tussen Santpoort en het IJmuidense havengebied. Het spoorzoeken is een hobby die ooit als werk begon.

,,Toen ik jaren geleden bij de krant in Haarlemmermeer werkte, vond ik het grappig om een serie te maken rond de al zeventig jaar geleden opgeheven Haarlemmermeerlijn. Iemand stelde toen voor om van die krantenstukken een boekje te maken. En de tien à vijftien afleveringen die ik eerst in gedachten had, werden er in het boek uiteindelijk zeventig.''

Aanvankelijk zou de IJmuider spoorlijn een hoofdstuk worden in een ander boek, want wat valt er nu te melden over zo'n lijntje van niks van amper zes kilometer, dacht hij. Maar gaandeweg vond Wegman steeds meer. Want dat lijntje werd toch maar mooi als een van de eerste geëlektrificeerd. Eerder nog dan dat van Haarlem. En wat was het niet leuk om te ontdekken dat het stationnetje bij de Zuidersluis onbedoeld ook een soort visafslag werd. Zeevissers zochten bij slecht weer een veilig heenkomen in de monding van het Noordzeekanaal en begonnen hun vangst te verhandelen bij het station.

Ontsnapte gek Wegman begint een nieuw boek altijd met struinen. Lopen, kijken, weer stukje terug lopen, beter kijken en fotograferen. ,,Die camera werkt goed om contact te maken'', zegt hij, ,,Dan zien ze je niet voor een ontsnapte gek aan. Regelmatig komen er mensen naar me toe tijdens mijn tochten en als ze horen dat ik met een boek bezig ben, dragen ze allerlei informatie aan of ze hebben nog foto's voor me.'' In Velsen had Wegman enorm veel aan spoorwegkenner Leo van Leeuwen met zijn prachtige foto-archief.

,,Ik hou van geschiedenis, van het uitzoeken van dingen maar ik schrijf het wel op als een journalist'', zegt de schrijver over zijn aanpak. ,,Het moet allemaal kloppen maar ik blijf niet eindeloos naar details zoeken zoals een wetenschapper zou doen.'''

Speuren is voor Wegman een prachtige hobby. ,,Hoe minder er bekend is, hoe leuker het wordt.'' In Velsen betekende dat banjeren en braamstuiken wegkappen: 'ik laat me toch niet door een paar bramen tegenhouden'. In bosjes staan springen omdat iemand zei dat daar ergens een vetput moet zitten. En veel, heel veel archiefonderzoek.

Herinnering Met lezers van de krant maakte hij wandelingen over het nog bestaande spoor, dat toevallig afgelopen weken deels is weggehaald voor een snelle busverbinding. Zo verandert er wel meer tijdens het schrijven. Want wat vindt hij bijvoorbeeld van het nieuwe voetpad dat langs het Noordzeekanaal over het oude spoor loopt? ,,Ik vind het mooi dat op die manier de herinnering in stand wordt gehouden.'' Dat is precies wat hij ook met zijn boeken doet

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.