Jennifer bleek toch de beste nierdonor te zijn

Marcel Gouda met zijn nierdonor

Marcel Gouda met zijn nierdonor© United Photos/Toussaint Kluiters

Janneke van Beusekom
ijmuiden

Marcel Gouda lijdt aan een zeldzame nierziekte. Hij ging zelf op zoek naar een donornier. Bij voetbalclub SVIJ wist hij maar liefst dertien vrienden en vriendinnen te vinden die een nier wilde afstaan. ,,De artsen in het ziekenhuis waren verbijsterd.''

Toen Marcel Gouda 15 jaar geleden een nier aan zijn moeder wilde afstaan bleek hij aan dezelfde zeldzame, erfelijke aandoening te lijden: cystenieren (nieren met vochtblazen die opzwellen). Drie jaar geleden gingen de nierfuncties van de IJmuidenaar in een rap tempo achteruit.

Dialyseren zag hij absoluut niet zitten, dus ging hij zelf op zoek naar een donornier. De artsen in Leiden waren verbijsterd toen Marcel hun een lijst met maar liefst 13 namen overhandigde. Allemaal vrienden en vriendinnen die hij van zijn voetbalclub SVIJ kende. Twee maanden geleden, op 6 februari doneerde Jennifer van Leeuwen Marcel een van haar nieren.

Marcel Gouda (47) wilde een nier aan zijn moeder afstaan, maar tijdens de vooronderzoeken bleek hij net als zijn moeder cystenieren te hebben. ,,Ze zagen het op de echo. Ik had helemaal nergens last van, dus het bleef allemaal een beetje abstract voor me. Mijn broer had het niet, maar samen met mijn ouders hebben we toen afgesproken dat hij een nier voor mij beschikbaar zou houden. Toen het zover was, bleek hij geen geschikte donor voor mij.''

Drie jaar geleden namen de klachten ernstig toe. Gouda: ,,Normaal is een nier 12 centimeter lang en weegt hij zo'n 160 gram. Die van mij wogen op het laatst drie - en drieënhalve kilo en ze functioneerden nog maar voor 30 procent. Ik werkte in ploegendiensten bij Tata Steel, maar dat was niet meer vol te houden. Ik wilde absoluut niet gaan dialyseren. Mijn moeder is er aan overleden. Na zes jaar spoelen waren haar aderen zo slap dat ze uiteindelijk een fatale hersenbloeding kreeg.''

Gouda sprak in augustus met zijn behandelend artsen af dat hij zelf op zoek naar een donor zou gaan. Veel vrienden hadden hem in de loop der jaren al toegezegd te helpen als het zo ver was. ,,Het voelde vreemd, want je kan natuurlijk niemand aan zo'n belofte houden. Maar iedereen hield woord. Het zijn allemaal goede vrienden en vriendinnen van mij die ik al jaren ken van mijn voetbalclub SVIJ. Ik ben al 41 jaar lid van de club. Toen ik de artsen in Leiden vertelde dat ik 13 mensen had gevonden, waren ze verbijsterd. Dit hadden ze nog nooit meegemaakt. Tien mensen werden op geschiktheid getest en drie kwamen op de reservelijst. Begin september werden we met z'n allen in het LUMC uitgenodigd voor een gesprek. Daar kregen we uitleg en konden we vragen stellen.''

Nadat ze allemaal gescreend waren, bleek de IJmuidense Jennifer van Leeuwen (35) de beste kandidaat. Half oktober ging zij het traject in en in december stond het licht op groen. Jennifer, die ook bij SVIJ voetbalt en moeder is van twee jonge kinderen van drie en zes jaar, hoefde er niet lang over na te denken. ,,Ik voel me niet nobel of zo, maar ik ken Marcel al zo lang, hij is bijna als een broer voor me. Dus ik vond het heel logisch om hem te helpen. Ik ben daar heel nuchter in. Bovendien heeft mijn vader maar één nier en die wordt nergens in beperkt.''

Eerst moesten de nieren en de galblaas van Marcel verwijderd worden omdat er geen ruimte was voor een nieuwe nier. Op de galblaas zat een poliep wat de kans op afstoten zou vergroten. ,,Mijn moeder werd begraven op de dag dat ze een nieuwe nier zou krijgen, dus ik had haast. Na de operatie moest ik zeven weken herstellen en werd intussen gedialyseerd. Op die afdeling lag ik tussen mensen die helemaal niemand hadden met een donornier en op een wachtlijst stonden. Ik geneerde me dat ik wel zoveel mensen had die mij wilden helpen.''

Op 5 februari werden zij beiden opgenomen. Marcel: ,,Jennifer was jarig die dag. We hebben nog taart gegeten met onze partners, kinderen en familie en 's avonds hebben Jen en ik nog voetbal gekeken. De volgende dag kreeg ik vlak voor de narcose te horen dat alles in orde met haar was. Dat was voor mij op dat moment het belangrijkst. Ik viel blij in slaap.''

Jennifers lichaam moet nog wennen aan de nieuwe situatie, maar het gaat goed. ,

,Mijn andere nier heeft alles prima overgenomen. Nog even en ik kan aan mijn conditie gaan werken.'' Marcel Gouda: ,,Het is mij 100 procent meegevallen, ik voel me steeds sterker worden. Het eerste jaar is spannend in verband met afstoten, maar eigenlijk is het gewoon een wonder. Ik geniet weer volop en zie het weer helemaal zitten. En Jennifer ben ik voor eeuwig dankbaar.''

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.