Santpoortse maakt opmerkelijke carriereswitch

Santpoort-Noord

In contact zijn met mensen. Daar ligt de passie van Patty Duijn. Maar haar baan ging op het laatst alleen nog over cijfers en excelbestanden. Ter compensatie begon Duijn, naast haar fulltime baan, met vrijwilligerswerk in een hospice. Daar ontdekte de Santpoortse waar haar werkelijke kracht ligt. Sinds verleden jaar oktober werkt Patty Duijn als uitvaartbegeleidster.

Patty Duijn (41) werkte ruim drieëntwintig jaar in de commerciële- en financiële dienstverlening. Naar mate haar carrière vorderde, raakte ze steeds verder verstrikt in een ’papieren baan’. ,,Mijn functie vroeg om beleid en cijfers, maar ik begon het contact met mensen te missen.’’ Toen ze 35 jaar was meldde de Santpoortse zich aan als vrijwilliger in het Bijna Thuis Huis. ,,Daar kon ik een wezenlijke bijdrage leveren. Het duurde nog wat jaren, maar het werd mij steeds duidelijker dat ik en mijn werkgever uit elkaar waren gegroeid. Dat lag niet zo zeer aan het bedrijf, maar ik was veranderd. We zijn toen uit elkaar gegaan.’’

Duijn voelde zich zeker niet te jong om mensen in de laatste fase van hun leven bij te staan.

Wespensteek

,,Dat komt door mijn manier van denken en de wijze waarop ik in het leven sta, denk ik. Toen ik 18 jaar was overleed mijn vader plotseling aan de gevolgen van een wespensteek. Ik was heel verdrietig toen ik hem zag in het ziekenhuis, maar ik vond het niet eng. Zijn ziel was weg, alleen zijn lichaam was er nog.’’ De jaren na het overlijden van haar vader leerden Patty dat ondanks het grote gemis, hij wel in gedachten bleef voort leven. ,,De herinnering maakt dat iemand voorgoed bij je blijft. Dat idee maakte het allemaal veel zachter voor mij. Iemand is pas weg, als je niet meer over hem spreekt.’’

,,We zijn geneigd de dood achter gordijntjes te verstoppen. De dood is niet eng, het is soms heel oneerlijk, hard en droevig, maar het hoort wel bij het leven. In het hospice komen mensen om te sterven. Soms werd me gevraagd wat ik daar doe, omdat ik daar alleen maar met de dood bezig ben. Maar ik ben er juist bezig met kwaliteit van leven. Daarom moeten die vitrages aan de kant. Het is er zo mooi en warm in huis, zo vol leven.’’

Op een dag werd de Santpoortse door een familie gevraagd om een afscheid te begeleiden. ,,Dat zette me aan het denken. Ik vond al een tijdje dat er iets miste in de terminale begeleiding en aan de dagen vooraf aan een uitvaart. Daar moest ik iets mee doen. Ik heb contact gezocht met een uitvaartbegeleidster. Ze nodigde me uit een weekje mee te lopen en na die week was voor mij alles helder. Alles komt samen in dit beroep: verdriet, leuke dingen en mijn levens- en werkervaring. Ik ben de opleiding gaan doen en ging solliciteren, maar niemand wilde me hebben. Er was geen plek of ik stelde te veel ’waarom zo? vragen. Naar haar gevoel was de gevestigde orde star.’’

,,Bij de meeste uitvaartverenigingen draait alles om die ene dag. Voor mij is de periode voor overlijden en de periode van overlijden tot de uitvaartdag net zo belangrijk. Juist die dagen dragen ook bij aan hoe de nabestaanden verder kunnen. Daar voeg ik toe. Alle aandacht is er voor de zieke, maar het hele gezin lijdt eronder. Mijn doel is kwaliteit bij leven en afscheid voor het hele gezin. Ik wil laten zien wat de mogelijkheden zijn. Neem bijvoorbeeld de auto waar de kist in ligt. Meestal zit de uitvaartbegeleider naast de chauffeur.

Dat hoeft helemaal niet. Daar kan ook familie zitten. Ook aan het stuur. In het hospice zag ik zo vaak dat de laptop open gaat en er geregeld wordt. Enkele uitzonderingen daargelaten. Het is zo makkelijk om het allemaal als verkoop te zien en mensen een kant op te sturen. Maar in deze branche moet je juist inspireren en meedenken Zowel bij leven als bij afscheid.’’Tegen de stroom in besloot Patty Duijn voor zichzelf te beginnen. Het eerste dat opvalt op haar website is de nadrukkelijke boodschap dat ’haast’ onnodig is na een overlijden. ,,Neem je tijd. Het is jouw dierbare! Je hoeft echt niet meteen in actie te komen. Als je de behoefte hebt om nog een paar uur samen te zijn, neem die ruimte. Of wil je eerst familie en vrienden informeren, geen probleem. Doe wat je voelt wat je nodig hebt op dat moment.’’

Familiekamer

Een grote wens van de Santpoortse is een familiekamer, waar de nabestaanden dag en nacht terecht kunnen om bij hun dierbare te zijn. ,,Ik weet nog dat ik mijn vader, die opgebaard lag op Westerveld, wilde bezoeken maar voor een dicht hek stond. Mijn emoties en machteloosheid van toen vergeet ik nooit meer.’’

www.pattyduijn.nl

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.