Moeke de vrouw

Dagmar Aarts

Na vier maanden zwangerschapsverlof, ben ik weer terug bij IJmuider Courant. Een kind rijker en zonder die bolle buik. Vanmorgen moest ik me voor het eerst weer haasten.

Al die maanden heb ik alles op mijn dooie gemakkie gedaan. Zal ik de vaatwasser nu uitruimen of over een half uur? Veel ingewikkelder dan dat, zag mijn dag er niet uit. Nu ging de wekker (oh ja, zo klonk die) en had ik een uur de tijd om mezelf fris en fruitig in de auto te krijgen. Klinkt makkelijk, toch?

Maar dat viel echter vies tegen. Ik deed er anderhalf uur over. Nog even de kleine Ruben (3 maanden) voeden. Hup, Anouk (3 jaar) in een legging en jurkje hijsen. Oh, daar spuugt de dondersteen zijn halve voeding er weer uit. Shit, ik moet mijn borstkolf nog steriliseren!

Eenmaal goed en wel in de auto - het ontbijt in een boterhamzakje op de passagiersstoel - kijk ik in de spiegel. Ben ik het verleerd? Waar is de carrièretijger in mij? Ben ik voorgoed veranderd in ’moeke de vrouw’?

Ik stel mezelf de vraag die iedere vrouw vroeg of laat tegen komt: ben ik op de eerste plaats moeder of vrouw? Wat gaat voor; werk of gezin? Tijdens de autorit kom ik er niet uit. Maar als ik de redactie oploop weet ik het: ik wil het allebei.

Morgen zet ik gewoon de wekker een half uur eerder. En die kolf zet ik de avond van te voren alvast klaar. Welkom terug, werkende moeder!

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.