Premium

Rob van Vuure: Eeneiig

Rob van Vuure: Eeneiig

Edward was de helft van een volstrekt identieke tweeling maar toch niet helemaal identiek: zijn broer Hans overleed zeven jaar geleden en Edward overleed verleden week.

We zaten na de dienst bij elkaar: identieke tweelingen, dat zorgt voor verhalen. In New York zat John negen jaar gevangenisstraf uit, identieke broer George kwam af en toe op bezoek waarna broertje John fluitend naar buiten liep. Zelf maakte ik een taxichauffeur mee die op de vergunning van zijn tweelingbroer reed. En natuurlijk vertelde ik het verhaal over de Rotterdamse tweeling Hörburger. Arnold en Anton Hörburger waren rond 1910 topvoetballers en werden regelmatig geselecteerd voor het Nederlands Elftal. Ze waren niet uit elkaar te houden: zelfde martiale snor, zelfde blik, zelfde passeerbeweging. Arnold was iets beter en speelde regelmatig, Antoon was steeds maar reserve. Toen dacht Arnold, als een echte eeneiige: ik gun mijn broer een officiële interland. Tijdens Nederland-België (1910, 7-0) trok Antoon in de rust broek en bevuild shirt van zijn broer aan en liep het veld op. Arnold nam plaats op de reservebank. Een paar Belgen keken nog wel met een schuin oogje, maar ook Antoon passeerde als een echte Hörburger.

Na al dit voorspel hét Edward-verhaal. Hans en Edward waren eeneiig zoals eeneiig bedoeld is. Zelfs thuis bij verjaardagen vergiste ik me wel eens. Hans had al dertien jaar een seizoenkaart van Ajax, vaste plek, vaste bezetting om zich heen. Iedereen kende iedereen rondom rij 18, zeker van gezicht. Voordat Hans op zijn stoeltje kon gaan zitten moest hij eerst twaalf keer een handje geven.

Maar toen ging Hans onverwacht dood, een ongeluk, in maart, middenin het voetbalseizoen. Dramatisch, rij 18 en omstreken was ruim vertegenwoordigd op de crematie. Na een paar wedstrijden was iedereen een beetje aan de nieuwe situatie gewend, ’zonder Hans naar Ajax kijken’, toen broer Edward dacht: geintje. Een geintje dat ze vroeger wel vaker uitgehaald hadden - met meisjes, met leraren, in winkels. Edward ging op de seizoenkaart van zijn broer naar een wedstrijd van Ajax. In de kleren van Hans, met de roodwitte shawl van Hans, dezelfde grote bril had-ie al. En natuurlijk met een beker koffie in zijn linkerhand, zo arriveerde Hans ook altijd.

Totale hilariteit. Handen voor monden. Wie is hier gek? Droom ik? Rij 18 kreeg het snel door maar vanaf rij 17 werd de hele wedstrijd schichtig omgekeken, vooral op wat je ’dode spelmomenten’ noemt. Edward sloot zijn verhaal altijd af met: ’Ach, als je in je leven maar éen keer tien seconden voor complete verwarring hebt gezorgd’.

Zéker gelukt, kerel. Gouden wissel, zou een trainer zeggen.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.