Premium

Vrij verteld: Hoe ver moet je gaan om pechvogels te helpen?

Vrij verteld: Hoe ver moet je gaan om pechvogels te helpen?
© Illustratie Lars de Boer

In Vrij Verteld praten lezers over twijfels en dilemma’s. Wil je zelf een dilemma kwijt? Mail naar vrij@hollandmediacombinatie.nl

Kim (38): „Al vanaf onze schooljaren ben ik bevriend met M. We wonen bij elkaar in de buurt en komen regelmatig bij elkaar op te koffie om bij te praten. Zij en haar man hebben twee zoontjes, mijn man en ik twee dochters. Hoewel onze mannen geen hartsvrienden zijn, kunnen ze goed met elkaar overweg. Zo af en toe drinken ze een biertje met elkaar en als er belangrijke voetbalwedstrijden op tv zijn, kijken ze samen. Ook helpt mijn man hem als amateur-techneut wel eens als er problemen met zijn auto zijn, wat dan altijd wordt afgekocht met een flesje wijn.

Het afgelopen jaar was voor hun gezin een vreselijk pechjaar. Eerst werd hun jongste zoontje ziek. Het was zo ernstig dat hij een paar weken in een ziekenhuis in Amsterdam verpleegd moest worden. Omdat ze het ziekenbezoek moesten combineren met hun werk, vingen we hun oudste zo veel mogelijk op na school. Ook kwamen ze vaak met zijn vieren bij ons eten in die tijd, zodat ze geen tijd kwijt waren aan koken en afwassen en ze zich zo veel mogelijk op de kleine patiënt konden richten.

Nadat hun jochie was hersteld, hadden ze opnieuw tegenslag toen bij een storm een dakkapel op hun huis beschadigd raakte. Op het moment dat het gebeurde waren ze net een dagje weg, zodat de regen urenlang vrij spel had. Het gevolg was een enorme lekkage. Nadat ze bij thuiskomst in paniek belden, hebben we ze gerustgesteld en waren we uren met dweilen en stukken zeil in de weer om de schade te beperken. Omdat ze geen geld hadden om vakmensen in te schakelen, heeft mijn man ze een paar zaterdagen geholpen om de boel te herstellen. Ze waren ontzettend blij met de hulp en overlaadden ons met bedankjes en een zelfgebakken appeltaart.

Kort daarna viel haar moeder van de trap. Natuurlijk wilde mijn vriendin graag op ziekenbezoek. Omdat haar man zijn auto niet kon missen, leende ze mijn autootje af en toe. Ik vond dat niet zo’n probleem, maar voor mijn man was de maat vol: hij vindt dat onze vriendschap een beetje op een hulpdienst begint te lijken. Eerst suste ik dat met het argument dat ze ons ook zullen helpen als wij in de penarie zouden zitten. Ik zei erbij dat ze echt niet voor altijd op ons zullen leunen, maar inmiddels ligt er alweer een nieuwe hulpvraag.

Mijn vriendin en haar man hebben voor een week een huisje op een vakantiepark geboekt om in alle rust bij te komen van alle drukte. Ze vroegen of hun zoontjes daarom in die week bij ons mogen logeren. Het zijn maar vijf nachten, maar ik weet nu al dat we een zware week tegemoet gaan, want hun jongens zijn boefjes die alles uitproberen. Daarbij zijn ze ook tamelijk lastig met eten. Daarom vindt mijn man dat we nu maar eens nee moeten zeggen. Maar ik vind dat moeilijk, want ik wil mijn vriendin niet teleurstellen. En ik gun haar dat weekje rust van harte.

Moet ik mijn man gelijk geven? En zo ja, hoe leg ik dat uit aan mijn vriendin?”

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.