Premium

Column Joyce van der Meijden: Vrouwen met ballen

Column Joyce van der Meijden: Vrouwen met ballen

Er staat een Coca-Cola light-break op mijn dak. Een man met een wasbord als buik. Hoe ik dat weet? Omdat hij steeds vergeet zijn shirt aan te trekken. Iedere keer als ik kijk is hij net even van het dak af en dat leidt me vreselijk af. Hij kwam nadat wij een tijdje onze wasmanden op zolder moesten stationeren. Zonder was. Omdat alle pannen en emmers al vol waren. Iets met tropische windhozen, slagregens en gevallen dakpannen. De moderne Hollandse zomer.

Ik probeer hem te negeren. Ik heb als mezelf respecterende vrouw en thuiswerkende zzp’er wel iets beters te doen dan gluren naar mannen van mijn leeftijd gedeeld door twee. Voetbal kijken bijvoorbeeld. ’Wij hebben geen ballen, maar we weten wel hoe ze te gebruiken’, de slogan van het Duitse vrouwenelftal klinkt zoveel beter dan ’Ik doe echt erg mijn best om te werken maar ik raak de hele tijd zo afgeleid door zwetende kerels.’

Mijn gebrek aan stoer gedrag compenseer ik door zoveel mogelijk vrouwenvoetbal te kijken. En als de NOS te zuinig is om het uit te zenden wijk ik zonder scrupules uit naar een buitenlandse zender. Onze kinderen zijn echte fans en willen het liefst de hele dag kastje kijken. Maar dat mag niet van mij. Zeker niet op de nationale buitenspeeldag. Die dag is heel belangrijk want wel vijftien procent van de kinderen ademt niet of nauwelijks frisse lucht, dit vanwege een overdosis Playstation. Daarom moesten kinderen die wel weten hoe je een echte boomhut timmert, in plaats van eentje in 3D op een scherm, afgelopen woensdag even het goede voorbeeld geven.

„Mama”, roept onze dochter. Niet met haar lieve, ’mag ik een snoepje’-stem. „Het is de schuld van die kinderen die nooit buiten spelen dat wij Nigeria - Zuid-Korea moeten missen.” En dan. „Het is sowieso niet eerlijk dat wij beperkte schermtijd hebben.” Ik zet mijn gezicht op standje neutraal, want ze schakelt naadloos over van voetbal naar gamen voor de ’zo winnen wij nooit wat’-klaagzang. Wanneer er binnenkort een Amsterdam-Zuid kind, want dat zijn de notoire binnenzitters, de volgende Fortnite-competitie wint en daarmee een vervroegd pensioen voor z’n ouders, en zij niet. Dan is het onze schuld. Allemaal omdat zij zo nodig moest buitenspelen en niet acht uur per dag kon oefenen.

’Met voetbal verdien je ook leuk’, probeer ik lafjes. ’Vrouwenvoetbal?’ Dochter trekt haar wenkbrauw op. Het kind kijkt te veel jeugdjournaal.

Als ik haar met een bal buiten de deur zet komt het wasbord mijn kant op. Wat de stand is. Hij probeert de hele tijd door de pui te gluren, maar kan het net niet zien.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.