Premium

Column Rob van Vuure: Doodborstje

Column Rob van Vuure: Doodborstje

Ik zei tegen onze kat Sam, maar eerder ook tegen mijn vroegere buurman Ger: alles goed en wel, maar zoiets dóe je gewoon niet. Ger zei een keer achteloos tegen mij: ’Ach, gisteren nog een lastige vlinder doodgeslagen’. Ger, het is soms simpel: een vlinder sla je niet dood. Een lieveheersbeestje ook niet, een dikke hommel ook niet.

Maar inderdaad, waar ligt de grens? Hangt van de omstandigheden af, soms is een wesp op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. In mijn nek bijvoorbeeld. In je auto bijvoorbeeld, als je 120 rijdt, en het speciaal geopende raampje niet begrepen wordt.

Ik geef toe, mieren gun ik weinig toekomstperspectief, alhoewel je gaat aarzelen als je ze een keer onder een vergrootglas hebt gezien. Steekmuggen? Sorry, maar ’s nachts wil ik slapen: huurmoordenaar vliegenmepper. Maar in Spanje opeens een sprinkhaan op je kussen? Uitzetbeleid: slaapkamerraam open en na wat sturing springt haan naar buiten. Héel dikke bromvlieg? Ook die mats ik, raam open, twee minuten respijt.

Voor onze kat Sam geldt hetzelfde, ik zal het zelf maar zeggen. Sam woont in onze ommuurde achtertuin en komt daar eigenlijk niet uit. Nog nooit in een straat geweest, nog nooit een hond gezien, naar de tuin van de buren is al een hele wereldreis. Soms zie ik ’m over het gras sluipen en toeslaan: ja hoor, gelukt, Sam heeft een slak te pakken. Of een sloom torretje, ook knap.

Soms speelt de tijger in hem op en besluipt hij een laaghangende spin. Een vlinder is veel te veel gevraagd, hij kijkt er wel naar, hij zou wel willen, hij heeft er misschien wel eens over gehoord, maar kansloos. Een worm, ja! Een pad? Met gemak haalt Sam ’m in. Hij speelt er mee, maar meer ook niet. Dat viel tegen Sam, laatst, au, dat heet egeltje. Laatst was er een doorbraak: onze tuintijger had een muisje in zijn greep, levend en al. Ik begreep opeens waar de uitdrukking ’als kat en muis’ vandaan komt. Sam begreep niet wat-ie er mee moest, met zo’n lepeltje whiskasgelei op pootjes.

Duidelijk is: onze Sam is letterlijk een huis, tuin en keukenkat. Dus was verleden week de verbijstering groot. Zijn eerste échte prooi en wat voor een. Een echt vogeltje en wat voor een. Was het maar een muisje, was het maar een spin, een pad, een worm, een rups, een mol, een slak, een kikker. Nee, brúggen verder. Categorie: vlinder van buurman Ger. Sam kwam trots binnen met een roodborstje in zijn bek. Een roodborstje! Die van ’tikt tegen het raam’. Niet een mus met een bebloed rood borstje, nee een roodborstje. Doodborstje.

’Ger, het leven is soms simpel: een vlinder sla je niet dood’. ’Sam, ongelooflijk slome sullige Sam, luister goed klojo, ik zeg het één keer, haal niet opeens Moeder Natuur erbij, is een doorzichtig advocatentrucje, ga niet opeens streetwise doen want ook jouw leven is soms simpel: roodborstjes, daar kom je niet aan’.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.