Column: Een ’Kruijswijkje’

Steven Kruijswijk op het podium na de 21e en tevens laatste etappe van de Tour de France.

Steven Kruijswijk op het podium na de 21e en tevens laatste etappe van de Tour de France.© ANP

Hein Flach

We gingen zaterdag na afloop van de voorlaatste Touretappe bij vrienden in Amsterdam op bezoek. Rond half vijf was de wedstrijd afgelopen en moesten constateren dat Steven Kruijswijk geen enkele poging had gedaan de Tour de France te winnen.

Hij en zijn ploeg hadden in straf tempo omhoog wel één concurrent, Alaphillipe, weten te lossen. En dus stond ’Stevie’ virtueel op het podium. Het podium! Het doel was bereikt.

Ik had het gevoel dat ik iets had gemist. Waarom had hij de aanval niet ingezet? Of kon hij niet beter? Wat is een podiumplaats, die iedereen na twee jaar alweer is vergeten, waard? Maar Steven stond de pers dik tevreden te woord.

We stapten in de trein en nog steeds begreep ik het niet. Als topsporter wil je toch alles eruit halen wat erin zit, een poging doen het ultieme te bereiken, met de kans ten onder te gaan?

De dood of de gladiolen! Ik zie liever een Alaphillipe die strijdend zijn Waterloo vindt dan een consoliderende diesel die vooral niet wil verliezen. Maar lieverkoekjes worden niet gebakken.

Kruijswijk had gekozen voor de zekerheid van het podium. Proef die term. Klinkt een beetje hetzelfde als met voetbal, dat er aan het eind van het seizoen ’een prijs’ in de wacht gesleept dient te worden. Maakt niet uit welke.

We kwamen aan in Amsterdam. Onze Siciliaanse vriend Vincenzo, die zojuist zijn naam- en eilandgenoot Nibali de bergetappe had zien winnen, vroeg: ,,Waarom heeft Kruijswijk niks gedaan? Wat een grijze muis.’’

We dronken wat, bespraken de toestand in de wereld en beloofden elkaar nooit als ’een Kruijswijkje’ door het leven te willen gaan.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.