Premium

Lesley Kraaijeveld uit IJmuiden werd plotsklaps orgeldraaier, in een Hollands pakje, met een kort rokje en een diep decolleté

Lesley Kraaijeveld uit IJmuiden werd plotsklaps orgeldraaier, in een Hollands pakje, met een kort rokje en een diep decolleté
De dochter van Bintangs-gitarist Arti Kraaijeveld heeft een kleurrijk leven.
© Studio 2 Media/Gwendelyn Luijk
IJmuiden

Omringd door oer-Amsterdamse gezelligheid, besloot Lesley Kraaijeveld orgeldraaier te worden. Daarnaast is ze onder meer hovenier en versiert ze doodskisten. Saai is het leven van Lesley, die sinds kort in IJmuiden woont, niet.

„Ik heb afwisseling nodig. Als ik bij één ding blijf, raak ik de passie kwijt. En als de magie weg is, heeft het geen zin meer om ermee door te gaan.”

De dochter van Bintangs-gitarist Arti Kraaijeveld woont nu anderhalf jaar in IJmuiden. Haar jeugd bracht ze grotendeels in Spanje door, tot ze op 21-jarige leeftijd terugkeerde naar Nederland.

„Ik werd opnieuw verliefd op Amsterdam. Toen ik op het Waterlooplein een kaart voor mijn oma uitzocht, wist ik opeens: ik wil orgeldraaier worden. Het gezicht van Amsterdam! In een Hollands pakje, met een kort rokje en een diep decolleté. Een parodie op Frau Antje. De hele dag buiten. Het leek mij de ultieme vrijheid.”

Hit

In de Gouden Gids zocht ze op de ’D’ van ’draaiorgel’ en na een kleine zoektocht kon ze aan de slag. „Het was het begin van gigantisch avontuur. De eerste keer dat ik de straat op ging, kostte een blokje rond het Spui me drie uur. Iedereen wilde met mij op de foto. Het was een hit”

Onder haar artiestennaam Draaiorgelster groeide haar faam snel. Zo trad ze op bij de uitreiking van de Zilveren Anjer, deed ze een tour door Spanje, maakte ze deel uit van een modeshow van Marlies Dekkers en speelde ze samen met bandjes in onder meer de Melkweg en Paradiso.

Mooie herinneringen heeft ze aan haar samenwerking met Ome Kees, destijds de oudste manser van Amsterdam. Een manser is een geldophaler die in de maat van de muziek met het bakje rammelt. „Een goede manser is goud waard”, zegt Lesley. „Als ik Ome Kees citroen-brandewijntjes voerde, ging hij met alle dames aan de zwier. We waren een fantastisch duo.”

De orgeldraaier bedient het orgel. „Men denkt vaak dat het een kwestie is van gelijkmatig draaien, maar de truc is juist om accenten te leggen, hier en daar in te houden of juist extra aan te zetten. Bij het refrein geef je ’m een extra douw, zo leg je ziel in de muziek.”

Stadsbus

Nee, ze had niet kunnen bevroeden dat ze als orgeldraaier zo’n succes zou worden. „Ik wist wél dat het bij me zou passen. Ik heb altijd iets gehad met reizende mensen; zigeuners, circusartiesten. Op mijn eigen manier heb ik geprobeerd ook zo’n leven te leiden.”

Zo woonde ze een tijd lang in een oude stadsbus, die door een Britse band was omgetoverd tot tourbus. Toen de band uit elkaar ging, bleef de bus staan. „Ik heb ’m voor een prikkie gekocht. Het is het mooiste huis wat ik ooit gehad heb.”

Elke paar jaar verliest Lesley zich in iets nieuws. Haar brood verdient ze echter met haar hoveniersbedrijf Blaadjes en Veren en op Forteiland. „Bij het fort ben ik begonnen als schoonmaakster. Geen mooiere manier om in IJmuiden te integreren, dacht ik. Inmiddels doe ik er nog veel meer, maar ik maak ook nog steeds schoon. Het is zalig werk, zowel voor het lichaam als voor je hoofd. En de vrijwilligers van het fort zijn geweldig.”

Ook haar vader heeft op Forteiland gewerkt. „Na zijn dood heb ik een jaar lang obsessief zijn oude werkbroek gedragen. Dat was mijn manier om te rouwen, denk ik.”

Tegenstelling

Gevraagd zichzelf te beschrijven, antwoordt Lesley: „Ik ben een wandelende tegenstelling. Een harde werker maar ook ontzettend lui. Iemand die heel dankbaar is om te beleven wat ’mens zijn’ is. Ik vind dat namelijk nogal wat. De emoties die erbij komen kijken, de gedachten, het bewust deel uitmaken van de natuur. Die manier van denken helpt me door klotetijden heen te komen.”

Zes jaar geleden begon Lesley met het decoreren van doodskisten. Ze gebruikt onder meer stof, bloemen en boombast om unieke kisten te maken. „Toen een aantal goede vrienden was overleden, viel het me op dat ze allemaal min of meer dezelfde kist hadden, terwijl ze zulke verschillende persoonlijkheden hadden. Dat voelde niet goed. Als de kist past bij de persoon die erin ligt, voelt het veel meer of hij of zij aanwezig is bij de begrafenis.”

Over het ontwerp hoeft ze nooit na te denken. „Ik zie het gewoon voor me. Die creativiteit kan ik denk ik in stand houden juist omdát ik er geen routine van maak. Mijn doel is niet ervan te kunnen leven, net als dat ik niet van mijn orgel hoef te leven.” Ze wijst naar een kastje achter zich. „Ik heb lades vol met projectplannen. Nu zou ik graag een open atelier beginnen in IJmuiden, maar dat staat nog in de kinderschoenen.”

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.