Premium

Column Wouter Klootwijk: Blauwe vlek

Column Wouter Klootwijk: Blauwe vlek

Wouter Klootwijk is programmamaker en schrijver. Maar hij is bovenal geïnteresseerd in alles wat met eten en drinken te maken heeft of daar tegenaan schuurt.

De motormaaiertjes staan op stal. Herfst. Het gras groeit niet meer hinderlijk hoog. Irritant, dat het zo hard groeit in de zomer. Als het even heeft geregend, heb je aan alleen op zaterdag motormaaien niet genoeg. Op woensdag moet het ook. Tankje vullen bij de benzinepomp, tankje legen in de machine, tankje weer vullen voor volgende week; er komt veel bij kijken, een bleekveldje.

Wat een ouderwets begrip zeg; bleekveldje. Zonneweitje zal u bedoelen. Maar wat moeten we met het maaisel? Zo tobt een mens wat af, die gelukkig wil zijn of op zijn minst tevreden.

Toen het dorp varkens had, twee, kregen ze maaisel van de buren. Ze aten ervan en gooiden het op hun rug. Ter verkoeling. Kippen eten te weinig gras om iedereen van het maaisel af te helpen. Dorpelingen doen nu tuinafval in vuilniscontainers die door de gemeentereiniging geleegd worden.

Vertel het opa die nog van voor de Watersnoodramp is: mensen gooien gras in de vuilnisbak om ervanaf te zijn. Het gras gaat mee met oude schoenen en lege melkdozen naar de vuilverbranding, opa. Als ik later dood ben, zegt opa stomverbaasd, zal ik me alsnog eens omdraaien in mijn graf.

Gras is voedsel. Sterker verteld, we eten veel gras al willen we het niet meer weten. Brood is gemaakt van de zaden van een grassoort die tarwe wordt genoemd. Zo is er mais, ook een gras. En groen gras hebben we, dat alleen maar gras heet. Sommige landen hebben vrij veel gras. Nederland bijvoorbeeld. Veel grasland ook, waar niets anders dan gras goed groeit. Of het moet wildernis worden, ook leuk. Maar dat mag niet zomaar.

Nederland is opgedeeld in gebiedjes waarvan is vastgelegd wat ze moeten zijn. Bestemmingsplannen. Rondom het dorp waar ik woon ligt grasland. Veenweidegebied van Staatsbosbeheer. Zou er niets mee gebeuren, dan was het binnen de kortste keren een wildernis vanjewelste. Maar dat mag niet van Staatsbosbeheer en het bestemmingsplan. Elk boompje dat oppiept wordt onmiddellijk om gemaaid.

Gelukkig is er een boer die zorgt dat het grasland blijft. Door het te laten begrazen en zo hebben wij er allemaal wat aan. Het gras wordt melk en de melk wordt in een Noord-Hollandse kaasfabriek verwerkt en gerijpt tot uitmuntende biologische jong belegen. En als de melkkoeien ouder zijn, gaan ze naar de slager. Het wonderbare is dat zowel de kaas als de koe gemaakt zijn van gras.

Maar er is iets mee. Milieubezwaren. Runderen dragen bij aan het mechanisme dat klimaatverandering veroorzaakt. Het wordt zonder onderscheid te maken, beweerd van alle runderen ter wereld. En van alle schapen ook. Schapen? Als bij ons achter koeien en schapen het gras niet kort zouden houden, hadden we geen biologische kaas en geen biologische lamskoteletten en rundergehakt. Wel een wildernis, maar daar kunnen we maar weinig van eten.

Vijftien schapen lopen bij mij achter. Ze grazen van wat koeien voor ze overlieten. Ze zijn tevreden. Dat kunnen mensen absoluut niet zeker weten, maar het lijkt wel degelijk zo. Ze hebben een blauwe vlek op hun rug. Zo weten we dat ze gedekt zijn door een ram met een blauw krijt onder op zijn borst gebonden. Volgend jaar februari worden weer lammeren geboren. En in elk geval de mannetjes eten we op. Volgens bestemmingsplan.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.