Premium

Filmrecensie:Volop melancholie in Frans meesterwerk

Filmrecensie:Volop melancholie in Frans meesterwerk
Scène uit ’Portrait de la jeune fille en feu’.
© Foto PR

Blikken spreken boekdelen in ’Portrait de la jeune fille en feu’. Maar wat ze precies zeggen? Die vraag maakt dat deze film van schrijver-regisseur Céline Sciamma (’Naissance des pieuvres’. ’Tomboy’, ’Bande de filles’) van begin tot eind blijft boeien.

Alles draait in Sciamma’s film om vrouwen die kijken en die gezien (willen) worden. Ergens in de achttiende eeuw krijgt Marianne (Noémie Merlant) de opdracht om een portret te maken van Heloïse (Adèle Haenel), die is uitgehuwelijkt aan een man in Milaan.

Aangezien zij weigert om te poseren, moet het schilderen in het geheim gebeuren én uit het hoofd. Intussen zal de schilderes als gezelschapsdame tijd doorbrengen met haar onwetende model. Om haar daarna op het doek te kunnen vangen.

Dit sfeervolle en geweldig geacteerde kostuumdrama speelt aan de Bretonse kust: goed voor knisperend daglicht en donkere nachten vol schilderachtige claire-obscur beelden. De geheime agenda van de kunstenares vormt daarbij een voortdurende bron van spanning. Al blijven ook de intenties van de aanvankelijk nogal stuurse Heloïse intrigeren: zal zij zich - net als haar zus voor haar – tot het uiterste tegen het voorgenomen huwelijk blijven verzetten? En hoe ervaart zij de intense manier waarop Marianne naar haar kijkt?

'Portrait de la jeune fille en feu’ gaat uiteindelijk ook over vrouwenliefde, in een tijd dat die nauwelijks kan bestaan. Ingebed in een herinnering aan vurig wederzijds verlangen en de erotische inlossing ervan, is de melancholie in deze meesterlijke film nooit ver weg.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.