Premium

Column Richard Kemper: Mos(s)

Column Richard Kemper: Mos(s)

Afgelopen week zat ineens het Nederlandse neefje van Kate Moss bij Pauw aan tafel: Richard! Heeft u hem gezien? Ik wel en volgens mij zag ik de toekomstige premier van Nederland.

Ja, lach maar! De gevallen wethouder van Den Haag werkte bij mij ook altijd op de lachspieren omdat ie zo uit De TegenPartij leek te zijn weggelopen en André van Duin naar de kroon steekt met zijn scheve mondhoeken. Dat ie uit de gelederen van de PVV komt helpt natuurlijk ook niet echt. Maar in Den Haag snoerde hij alle lachebekkies eerder al de mond met een klinkende overwinning, het maken van een solide coalitie en strak beleid.

Dus toen ie onlangs verdacht werd van corruptie omdat hij ondernemers in Den Haag bevoordeeld zou hebben in ruil voor donaties was dat een klap voor zijn aanhangers (en een opsteker voor zijn politieke vijanden). Eerlijk is eerlijk, het klinkt niet best. Maar wie Richard aan de gang zag bij Pauw weet; dit wordt een hele grote.

Hij verraste vriend en vijand met een innemend, oprecht en zinnig verweer. In het kort: wij krijgen als lokale partij geen subsidie, dus werven we fondsen voor campagnes. Op twee voorwaarden: elke euro gaat naar de partij en donateurs worden niet voorgetrokken. Wat we van wie krijgen maken we meteen bekend en vervolgens voeren we beleid waar wij voor staan en dat door de hele coalitie (ook D66, VVD en Groenlinks) wordt gedragen. Dus om een lang verhaal kort te maken: wat is je f&*^($% probleem!?

Geen speld tussen te krijgen. Ook landelijke partijen krijgen donaties, maar dan via allerlei stichtingen die een stuk minder doorzichtig zijn. In Amerika is het heel gewoon om je als politieke kandidaat te laten sponsoren. Het Hillary-kamp gaf in haar laatste campagne tegen Trump 2,5 miljard dollar uit. Eenderde daarvan kwam uit zogenaamde PAC’s, dat zijn actiecomités waaraan bedrijven ongelimiteerd mogen doneren, maar die geen rechtstreekse banden hebben met de kandidaten. Precies zoals in Den Haag dus.

De schaamte om je als partij de laten sponsoren is in andere landen trouwens ver te zoeken. Oliemagnaten Koch pronken met een donatie van 900 miljoen aan Trump en het is daar heel cool om je tijdens een ’fundraising dinner’ te laten fotograferen met ’jouw’ toekomstige President. Vanaf 10.000 dollar per foto.

Vliegtuigbouwer Lockheed Martin steunde in de laatste campagne zelfs beide presidentskandidaten met een miljoen dollar. Die snapte ik niet helemaal. Zo ga ik altijd naar het casino. Net zoveel op rood als zwart inzetten en maar juichen dat je wint. Zelfs de vakbonden doneren daar volop aan de Democraten en dat vinden ze heel normaal. Ze strijden toch samen voor hetzelfde doel?

Misschien moeten we er niet zo moeilijk over doen. Er verschijnt er geen CD zonder crowdfunding en niemand klimt de Alpe d’Huez meer op zonder een lijst van sponsoren. Richard was zijn tijd gewoon ver vooruit en wacht nu op een comeback in 2022. Drie keer raden wie dan lijstduwer wordt? Zijn nichtje, Kate!

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.