Premium

Saamhorigheid, verdriet en vragen na het vergaan van de UK 165

Verspeelde netten op een wrak. Iedere visser blijft wel eens haken, meestal weten ze vrij te komen.
© Foto Cees Kassenberg

Indrukwekkend maar ook verdrietig: met man en macht waren een stuk of twaalf garnalenkotters donderdag op zoek naar de vissers van de UK 165. In een goed gecoördineerde linie vaarden ze urenlang zoekpatronen op de die dag onstuimige Noordzee. ,,Het hakt erin. Ik heb een dag of drie, vier écht moeite gehad om erover te praten’’, zegt Richard van der Vis van de TX 21, die samen met een collega de operatie coördineerde.

De zoekvloot ontstond heel natuurlijk en vanzelfsprekend. ,,We voeren eerst met zijn drieën langs de branding. Alles sloot aan de buitenkant aan’’, aldus de Texelse garnalenvisser. Naarmate de uren voorbij kropen, daalde de kans op een redding. De omstandigheden waren bar slecht: een watertemperatuur van acht graden, harde wind, hoge golven. Misschien tegen beter weten in bleven de vissers hopen. Nog maar weer een zoekslag, niet stoppen.

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.