Premium

Zangeres Ruth Jacott: ’IJmuiden heeft nog altijd een speciaal plekje in mijn hart’

Zangeres Ruth Jacott: ’IJmuiden heeft nog altijd een speciaal plekje in mijn hart’
© Foto ANP
IJmuiden

Zangeres Ruth Jacott maakte na een relatie van 22 jaar een nieuwe start. In haar eentje, maar omringd door haar familie. Ook in de showbizz zet ze nieuwe stappen, met een nieuwe single en een theatertournee. „Je moet soms vallen om te groeien.”

Zal ze een wijntje nemen? Twijfel regeert. Er is net zes kilo af. Om dan toch weer te zondigen… Nou vooruit dan maar. „Ik ben vandaag al naar de sportschool geweest, daar mag wat tegenover staan.”

Ruth Jacott is aan het lijnen met het oog op haar nieuwe concertreeks. Met ’Ruth Live’ reist ze de komende maanden langs de theaters. „Voor die shows moet ik fit zijn. Dus matig eten en drinken en veel trainen. En me laten omringen door lieve mensen natuurlijk.” Over de liefde straks meer, in deze aflevering van Levenslijn.

1960 Suriname

„Ik ben geboren in Paramaribo, Suriname. Ik heb een oudere zus en een jongere broer. Mijn ouders gingen uit elkaar nadat mijn broertje werd geboren. Maar al gauw nam mijn stiefvader de vaderrol over in ons gezin. Met hem heb ik een betere band dan met mijn biologische vader.”

1970 IJmuiden

„In 1970 gingen we met ons gezin naar Nederland. We belandden in IJmuiden, in de Kanaalstraat. Ik was toen negen jaar. Het was hartje winter toen we daar aankwamen, dus ik moest ontzettend wennen aan de kou. Op school was ik een bezienswaardigheid. Een donkere huidskleur vonden ze toen nog heel bijzonder. Ik weet nog dat klasgenootjes aan mijn haar wilden voelen en dat ze het gek vonden dat mijn hand aan de binnenkant wit was. Ik was anders. Maar we werden daar geweldig opgevangen. De mensen omarmden ons, dus we waren er snel gewend.”

Zangeres Ruth Jacott: ’IJmuiden heeft nog altijd een speciaal plekje in mijn hart’
© Foto Mark Uyl

„Dat we in IJmuiden terechtkwamen, had te maken met de broer van mijn moeder. Die was al eerder uit Suriname vertrokken en werkte bij de Hoogovens. In die begintijd heeft hij veel voor ons geregeld. IJmuiden heeft nog altijd een speciaal plekje in mijn hart. Als ik daar optreed, komen er nog altijd oude bekenden om gedag te zeggen.”

1973 Verspilde tijd

„Omdat mijn moeder een baan kreeg bij een ziekenhuis in Rotterdam, zijn we die kant op verhuisd. Daar kwam ik op de huishoudschool terecht, maar ik gooide er met de pet naar. Ik wist al heel jong dat ik zangeres wilde worden. Dat was het enige dat ik wilde, dus school vond ik verspilde tijd.”

1975 Gedonder om geld

„Vanaf mijn vijftiende deed ik mee aan talentenjachten en zong ik in bandjes en bij feestjes. Eerst in de Surinaamse scene, later in grotere zalen. Mijn ouders brachten me overal naartoe. En altijd was er gedonder om geld. Want de organisatoren van die feesten zeiden altijd dat ik goed betaald zou worden, maar achteraf was het altijd lastig om aan je centen te komen. Of ze scheepten je af met een fooi van vijftig gulden. En daar moest je dan van eten en je benzine betalen. Maar leuk dat ik het vond!”

1986 Cats

„Met Lisa Boray en Mariëlle Tromp vormde ik een meidengroep. Daarmee wonnen we het Knokke Festival. Een jaar later volgde mijn rol in de musical ’Cats’, waarin ik Grizabella speelde. Dat was mijn vuurdoop in de theaterwereld. Daar leerde ik voor het eerst acteren en dansen. Moet je nagaan: ik had altijd alleen maar gezongen en kreeg opeens te maken met een regisseur en een choreograaf, die me vertelden hoe ik moest bewegen en spelen. ’Let op je houding’, zeiden ze dan. En: ’Nu is de kat verdrietig, laat dat zien!’ Als bescheiden achtergrondzangeres kwam ik opeens middenin de schijnwerpers. Achteraf is het bijna ongelooflijk dat ik mijn acteerdebuut in Carré maakte, maar zo ging dat toen.”

„Jonge talenten van nu leren het vak bij de theaterscholen en de dansopleidingen die nu overal opduiken. Als die er in mijn jonge jaren waren geweest, was ik daar zeker heen gegaan. Ik heb het vak in de praktijk moeten leren. Niet verkeerd, maar compleet anders. ”

1989 Relatie

Ze speelt de hoofdrol in de musical ’A night at the Cotton Club’ die volle zalen trok in Nederland, Duitsland en Zwitserland. Bij deze voorstelling werkt ze samen met Humphrey Campbell. Ze krijgen een relatie en gaan samenwonen in Kockengen. „Ik kende Humphrey al van de Surinaamse talentenjachten, maar bij ’The Cotton Club’ kwamen de vlinders in de buik. We hadden veel raakvlakken: ons verleden, onze liefde voor het vak en onze ambitie. Daarom klikte het.”

„Na de musicaltijd ging ik weer als achtergrondzangeres werken. De gouden jaren leken voorbij. Dit is toch een onzeker vak. Als je een goede klus hebt gehad, kan het zo maar voorbij zijn en moet je bij de sociale dienst aankloppen. Even dacht ik: Ik heb het hier wel gehad en ik vertrek naar Engeland. Daar is vast wel werk voor me. Maar de liefde en mijn familie hielden me hier.”

1993 Songfestival

Heel Europa ziet haar op tv als deelnemer van het Eurovisie Songfestival in Ierland. Met het nummer ’Vrede’ scoort ze een zesde plaats én een grote hit. Ook het duet ’Blijf bij mij’ dat ze met Paul de Leeuw opneemt, blijkt daarna een voltreffer. Haar album ’Hou me vast’ wordt dubbelplatina en ook de opvolger ’Hartslag’ is weer een succes. „Overal waar ik optreed, wil het publiek die oude hits weer horen. Daarom zijn ze me zo dierbaar. Een ander heeft kinderen, ik heb die liedjes. Ze gaan je leven lang met je mee.”

Zangeres Ruth Jacott: ’IJmuiden heeft nog altijd een speciaal plekje in mijn hart’
© Foto ANP

2008 Billie Holiday

Ze wint een Gouden Harp en trekt jarenlang door het land met eigen theatershows. Voor haar bejubelde hoofdrol in de musical over Billie Holiday krijgt ze een Musical Award. Ze boekt succes na succes, maar bij een repetitie van haar personalityshow ’A lady on stage’ gaat het mis. Vlak voor de première valt ze van het toneel. Het gevolg is dat ze haar voet op meerdere plaatsen breekt en dat ze moet worden geopereerd aan een schouder en een knie. „Een tournee uitstellen is een ramp. Ik vond het vooral erg voor mijn team. Mijn musici, mijn achtergrondzangeressen en mijn technici zaten opeens werkloos thuis. Vaak vraag ik me af of er ergens boven ons een regisseur is die beslist dat zoiets nodig is. En dat die dan vindt dat ik te hard heb gewerkt en dat ik nog even thuis moet blijven. Misschien niet gek gedacht, want daarna had ik weer nieuwe energie.”

2011 Uit elkaar

Ruth en Humphrey Campbell gaan uit elkaar. „Laten we het erop houden dat het fout ging in de communicatie. Het was een harde les. Hoe zeg je zoiets netjes? Het heeft me gevormd. Maar je moet soms vallen om te groeien. Toch hebben we het 22 jaar volgehouden. Daar moet je dan toch dankbaar voor zijn?”

In haar eentje verhuist ze naar Capelle aan de IJssel, waar haar familie woont. „Ik was uit balans en moest mezelf weer bij elkaar rapen. Dat lukt het beste met je familie om je heen. Mijn ouders zijn in de tachtig en steunen me door dik en dun. Net als mijn broer en zus. Mijn vader is vooral bezorgd over me, omdat ik geen kinderen heb. ’Wie gaat er straks voor jou zorgen?’, zegt hij dan. Maar ik heb geen zin om me druk te maken over problemen die er nog niet zijn. En die misschien helemaal niet komen.”

„Nee, er is geen nieuwe man in mijn leven. Ik heb mijn werk als houvast. De muziek en mijn optredens geven me nieuwe richting.”

2020 Theaterconcert

Na het succes van haar laatste personalityshows komt ze nu terug met nieuwe, persoonlijke theaterconcerten. De titel ’Ruth Live’. Hierin wordt ze begeleid door de Marcel Fisser Band, bekend van het tv-programma ’De beste zangers’. „Nu ik nieuw repertoire heb, sta ik te popelen om dat aan het publiek te laten horen. Zoals de single ’De jaren gaan voorbij’, waarvoor Diggy Dex de tekst schreef. Dat is een klein, eerlijk liedje over het leven dat aan je voorbij raast. Omdat het gaat over gevoelens die iedereen raken, denk ik dat veel mensen zich erin zullen herkennen.”

„Als ik erbij stilsta, lijkt het alsof alles razendsnel langs me heen schiet. Soms vraag ik me af of ik er wel bewust genoeg van geniet. Gelukkig kan ik die twijfels goed kwijt bij mijn vriendinnen. Die zitten in dezelfde levensfase en hebben vaak dezelfde gedachten. Dus dat is dan vaak lachen om herkenbare situaties. Of een traantje laten, omdat je hetzelfde verdriet voelt. Daarover zing ik ook in mijn theaterconcert. In een speciaal voor mij vertaalde versie van ’Non, je ne regrette rien’ van Edith Piaf, bespiegel ik die gevoelens.”

2030 Rollator

Wat doet ze over een jaar of tien? „Over tien of twintig jaar wil ik een klein programma maken, met alleen een pianist. Hoe kleiner, hoe meer zeggingskracht. Ik hoop dat ik ooit als oude dame nog met een rollator sta te zingen. En dat ik op een dag op het toneel mag sterven. Dat is toch de plek waar ik thuis hoor.”

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.