Premium

Haarlemmer (73) hoopt dat zijn zoon Amine niet terug hoeft naar Marokko; ’Hij verdient hier een toekomst’

Haarlemmer (73) hoopt dat zijn zoon Amine niet terug hoeft naar Marokko; ’Hij verdient hier een toekomst’
Hans van der Wijden met zijn zoon Amine. ,,Telkens moesten we elkaar weer voor lange tijd gedag zeggen.’’
© Foto: United Photos/Toussaint Kluiters
Haarlem

Haarlemmer Hans van der Wijden (73) gaf al een fortuin uit om zijn zoon te kunnen zien. De in Haarlem geboren 20-jarige Amine Fehdi bracht bijna zijn hele leven door in Marokko. Momenteel is hij in Nederland op een toeristenvisum. Vader en zoon hopen dat hij voorgoed in ons land kan blijven.

De huiskamer in Boerhaavewijk hangt vol kindertekeningen. Ze zijn van de kleinkinderen van Van der Wijden, maar hij heeft nauwelijks oog voor de kunstwerkjes van het kroost van z’n drie oudste zoons. Zijn aandacht gaat de laatste maanden vooral naar z’n jongste zoon, Amine.

Hij verblijft sinds medio november bij hem thuis. Voor het eerst sinds hij een baby was, is hij weer in Nederland. Amine volgt taalles en kijkt veel Nederlandstalige kinderprogramma’s om de taal te leren. Daarnaast krijgt hij autorijles.

Van der Wijden vertelt hoe de aanloop naar de geboorte van Amine verliep. Hij scheidde in 1994 van de vrouw met wie hij drie zonen heeft. Dat hij daarna nog een zoon zou krijgen, was totaal niet gepland.

Van der Wijden heeft een administratiekantoor aan huis. Veel van zijn klanten komen van oorsprong uit Turkije en Marokko. ,,Jij moet iemand hebben die voor je kookt en het huis schoonhoudt’’, constateerde een van hen na z’n scheiding. Via deze klant kwam hij in 1996 in contact met een Marokkaanse vrouw, die illegaal in Nederland verbleef. ,,Zij zocht woonruimte.’’

Trouwen

De vrouw ging bij Van der Wijden wonen en kreeg maandelijks een bepaald bedrag om het huishouden te doen. Hij stelde een aantal regels op toen ze bij hem introk. Zo ging hij nooit meer trouwen en wilde hij ook geen kinderen meer, omdat hij zichzelf daar, destijds een vijftiger, te oud voor vond.

,,Ik ben een man en zij wilde meer. Dat gebeurde dus ook’’, vertelt de Haarlemmer over de seks die ze hadden. Van der Wijden was in de veronderstelling dat de Marokkaanse de pil slikte, maar blijkbaar was dat niet zo.

Van een leien dakje ging het samenwonen niet, vertelt de 73-jarige. Nadat zij hem in 1998 had verwond en Van der Wijden een snee in zijn buik had opgelopen, bracht de politie haar onder in een hotel, herinnert de Haarlemmer zich.

Via via hoorde hij even later dat de vrouw zwanger was. ,,Haar doel was me dwingen te trouwen’’, denkt hij, zodat ze voorgoed in Nederland mocht blijven. ,,Ze wist niet dat je in ons land ook samen kan wonen als je een kind hebt.’’

Mariastichting

Amine zag op 9 maart 1999 het levenslicht in de Haarlemse Mariastichting, zijn vader was daar niet bij. Dat vond hij te gevaarlijk. Zijn vrouw dreigde hem zelfs te laten vermoorden, zegt hij.

Door de beëindiging van de relatie tussen de ouders, raakte Amines moeder haar verblijfsvergunning kwijt. Ze werd met haar baby uitgezet naar Marokko. Van der Wijden probeerde de jaren erna tevergeefs contact te zoeken met zijn zoon.

,,Ik heb hem als baby gezien, maar daarna niet meer’’, constateert hij. De moeder hield het contact af, reageerde erg agressief als Van der Wijden belde. De reis naar het Noord-Afrikaanse land ondernam hij daardoor niet. ,,Ze was gevaarlijk.’’ Ook wist hij lange tijd niet waar Amine woonde. Hoewel Van der Wijden geen contact had met z’n zoon, maakte hij geregeld geld over voor zijn levensonderhoud.

’Mijn vader!’

Toen hij 14 jaar was, ging Amine steeds meer vragen stellen over zijn vader. Via Facebook kwam de tiener via via weer in contact met z’n vader. Op het sociale medium noemde hij zichzelf inmiddels Amine van der Wijden. Zijn vader reisde eind 2013 voor het eerst af naar Marokko. ,,Ik zie het weer voor me. Die jongen was zo blij me te zien. ‘Mijn vader, mijn vader!’, riep hij.’’

Maar met het weerzien na ongeveer dertien jaar, begon voor de Haarlemmer ook een lang gevecht om Amine naar Nederland te halen. Geregeld zagen vader en zoon elkaar, Van der Wijden reisde de afgelopen jaren zo’n zeven keer per jaar naar Marokko.

Zo spraken ze af in hotels. Van der Wijden spendeerde de afgelopen jaren op die manier een fortuin om zijn zoon te kunnen ontmoeten. Niet alleen het reizen kostte veel geld, ook als meegekomen familie van de moeder een extra kamer eiste of zij weer meer geld wilde, trok hij z’n portemonnee.

Andere hotelgasten zagen hem soms als een pedofiel, zo’n oude Nederlander met een puber met een Marokkaans uiterlijk. Maar het was het samenzijn Van der Wijden allemaal waard. ,,Ik heb hem tijdens onze tijd samen een beetje Nederlands geleerd. Ook heb ik hem leren zwemmen.’’ Maar elke keer na zijn verblijf in Marokko kwam de klap. ,,Telkens moesten we elkaar weer voor lange tijd gedag zeggen.’’

DNA-onderzoek

Al snel na de hereniging begon Van der Wijden te ‘vechten’ voor zijn zoon. ,,Werken en slapen is verder het enige dat ik doe.’’ Met zijn administratiekantoor heeft hij meer klanten dan ooit. Van der Wijden had en heeft het geld broodnodig.

Niet alleen voor de reizen en het verblijf in Marokko. Ook ging al veel geld op aan advocaten en het voeren van allerlei procedures om Amine in Nederland te mogen houden. Zo kwam, met behulp van DNA-onderzoek, vast te staan dat ze inderdaad vader en zoon zijn.

Maar ook volgde in september een fikse tegenslag. De Haagse rechtbank schaarde zich achter het besluit van de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) om Amine niet het Nederlanderschap te verlenen.

Geen gevaar

De rechters stellen onder meer dat Amine weliswaar erkend is door zijn vader toen hij minderjarig was, maar dat diens biologisch vaderschap te laat werd aangetoond, namelijk niet binnen één jaar na de officiële erkenning.

Ook oordeelt de rechtbank dat de band tussen vader en zoon geen gevaar loopt als laatstgenoemde het Nederlanderschap niet wordt verleend. Amine kan immers naar Nederland reizen en zijn vader naar Marokko om elkaar te ontmoeten. Dat dit ’geen ideale situatie is’, realiseert de rechtbank zich.

Inmiddels is Van der Wijden in cassatie gegaan. Ook hoopt hij zijn zoon op een andere manier aan een verblijfsvergunning te helpen. Namelijk op grond van ‘familieleven en de schrijnendheid’ van de situatie.

,,Dit is een uiterst moeilijke procedure, omdat Amine al meerderjarig is en niet altijd tot uw gezin heeft behoord’’, aldus het advocatenkantoor dat de Haarlemmer in de arm geeft genomen. Zijn advocate noemde het eerder al een unieke zaak.

Verkeerd afloopt

Van der Wijden is bang dat het verkeerd met zijn zoon afloopt als deze terug naar Marokko moet. Hij vreest dat hij, werkloos en nagenoeg analfabeet, een soort junk wordt. ,,Die jongen heeft hulp en steun nodig.’’

Volgens zijn andere zoons kan Van der Wijden nergens anders meer over praten dan over Amine, zo erg gaat het hem aan het hart. ,,Niks anders is meer belangrijk voor mij. Dit is mijn leven. Een vader heeft de plicht te zorgen dat zijn kinderen goed terechtkomen.’’ Van der Wijden baalt ervan dat de Nederlandse overheid hem en zijn zoon niet helpt. Voor zijn gevoel werd hij soms zelfs tegengewerkt. ,,Heel triest.’’

De inmiddels ook aangeschoven Amine vertelt dat hij graag bij zijn vader in Nederland blijft. Hij is veel actiever dan in Marokko. ,,Hier sta ik vroeg op.’’

Vergiftigen

De geboren Haarlemmer wil graag automonteur worden in plaats van op straat te hangen, zoals hij in Marokko veelal doet. ,,Ik hou van auto’s.’’

Zijn vader heeft zelfs al een bedrijf, tevens klant van hem, op het oog waar hij het vak kan leren. Z’n moeder ziet Amine in Marokko maar zelden, omdat hij soms ‘gek’ van haar wordt, vertelt hij. Ook denkt hij dat ze geprobeerd heeft hem te vergiftigen.

Van der Wijden denkt dat z’n zoon door de lopende procedures in elk geval tot mei bij hem mag blijven. Maar hoe langer Amine in Nederland blijft, hoe moeilijker het zal zijn terug te keren, denkt z’n vader. ,,Hij ziet nu hoe mooi Nederland is. We kunnen hier zeuren en betalen veel belasting, maar elke keer als ik in Marokko ben geweest, ben ik dankbaar dat ik hier ben geboren.’’

Tijdens het interview raakt Van der Wijden soms geëmotioneerd. Hij wil niet dat zijn zoon het slachtoffer wordt van fouten van z’n ouders. ,,Ik ben niet de perfecte vent’’, zegt de Haarlemmer over zijn eigen handelen.

,,Het is zó’n schat van een jongen. ’s Morgens geeft hij me altijd een kus op m’n voorhoofd. Hij is zo blij dat hij hier is en ik ben dat ook. Deze jongen verdient een toekomst. Hem die geven, is mijn laatste doel. Als ik dat heb bereikt, dan mag ik sterven.’’

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.