Premium

Column Langs de tweede lijn: Storm

Column Langs de tweede lijn: Storm
Maaike van der Plas.
© Taco van der Eb

Maaike van der Plas werkt als basisarts in het Leids Universitair Medisch Centrum, waar ze wordt opgeleid tot neuroloog. Ze schrijft om de week op deze plek over haar ervaringen en zielenroerselen.

De skireis met de vakgroep is een vast ritueel waar elk jaar reikhalzend naar wordt uitgekeken door arts-assistenten neurologie/neurochirurgie en een aantal neurologen.

We vertrekken op donderdagmiddag en met een strak reisschema keren we op zondagavond terug. De afdeling neurologie blijft achter in de handen van een klein gezelschap dat geen behoefte heeft aan een paar dagen op de lange latten.

Er kleven enkele risico’s aan dit plan. Als één van de achterblijvers ziek wordt (helaas tevens een jaarlijks ritueel), is de bezetting plotseling krap. Ook zou één van de skiërs een ledemaat kunnen breken en zo weken uit de roulatie raken. Dit is echter - zelfs nu ik met trillende benen de blauwe pistes trotseer - nog nooit gebeurd. Maar wat werkelijk een probleem zou opleveren, is als een groot deel van de groep verhinderd zou zijn om maandagochtend bij de overdracht te zitten.

En toen was daar Ciara: een storm met een naam die slechts één letter verschilt van die van de opleider neurologie, die thuis met angstzweet moet hebben gewacht of haar medewerkers tijdig zouden terugkeren. Onze vlucht was gepland om 21:00 uur, tijdens het hoogtepunt van de storm. Eén van de appartementen in het Oostenrijkse Kirchberg werd omgevormd tot een crisiscentrum.

Degenen die na de après-ski nog nuchter waren, begonnen aan een lijst met de namen van de personen die essentieel waren voor de kliniek en zeker op zondag moesten terugkeren. Drie uur bellen met de luchtvaartmaatschappij bood de optie om gratis om te boeken naar zondagochtend. Daarvoor zouden we om 02:30 uur onze warme bedden moeten verlaten.

Er werden slechtnieuwsgesprekken gevoerd met de aangeschoten arts-assistenten die zich nog hadden verheugd op een ochtendje skiën. De professor zelf werd vrienden met de eigenaar van het lokale restaurant en zo werden enkele taxibusjes geregeld voor de nachtelijke rit.

Toen ik vorig jaar over het skiweekend schreef, kwam er een ingezonden brief van iemand die vond dat artsen zelfs in hun vrije tijd tomatensapjes in plaats van Gin Tonics moesten nuttigen. Ik kan het daar niet mee eens zijn. Ons werk is druk en vaak emotioneel zwaar; plezier hebben met elkaar maakt het dragelijk. Laat onze voorbeeldfunctie blijken uit het feit dat we midden in de nacht opstonden om zeker te zijn dat we er maandag - nuchter en uitgerust - voor onze patiënten konden zijn. Volgend jaar hef ik daar het glas weer op.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.