Premium

Joyce van der Meijden: ’Wat als het volledige gezin de afspraak met de kapper vergeet?’ | column

Joyce van der Meijden: ’Wat als het volledige gezin de afspraak met de kapper vergeet?’ | column

In zijn kamer hangt een damp van slaap en rust. Deze ruimte ademt het bekende: ’hier wordt geslapen. Dat wilde je gisteravond toch zo graag! Laat me met rust.’

Even blijft mijn blik hangen op een lief plukje piekhaar. De rest van zijn hoofd is vakkundig verstopt onder zijn dekbed. Het lijkt gisteren dat ik met tegenzin een klein hummeltje met dezelfde warrige coupe uit zijn slaap haalde. In mijn hoofd speelt een film uit het verleden. De blije oogopslag. De uitgestoken handjes.

Na een ruk aan de gordijnen staat de film stil en met haar messcherpe stralen brandt de zon onze eerstgeborene zijn bed uit. Ik heb de kamer dan al verlaten. Ik begin mijn dag graag gezellig. Een kwartiertje later is onze puberzoon klaar voor het genieten van online onderwijs. Sinds ik weet hoe de gemiddelde middelbare scholier zijn virtuele lessen bezoekt ben ik zielsgelukkig dat die van ons in ieder geval rechtop zit.

Van vriendinnen hoor ik over kinderen bij wie de laptop naast hun kussen ligt. Om 9 uur gaat de wekker, de tiener logt in, meldt zich braaf bij de docent, zet vervolgens zijn camera, microfoon en hersencellen weer uit en vlijt zijn hoofd op zijn warme kussen. Met een beetje pech moet hij nog een keertje ’ja’ of ’nee’ zeggen maar verder kan er niets gebeuren. Het puberbrein geniet.

Wat zullen ze moeten afkicken wanneer ze op 2 juni weer in de harde schoolbanken komen. Hun kussen ingeruild voor het minimale comfort van een capuchon, tegenwoordig beter bekend als ’hoody.’

En ik kan het me zo voorstellen. Niet dat ik zelf kan uitslapen en ik ’zoom’ en ’teams’ keurig aangekleed en rechtop. Maar verder ben ik ook volledig afgekickt van de schema’s. Ik ben blij voor onze kinderen, echt waar. Ik raak alleen nog wel compleet in de war van vraagstukken uit de pre-coronaratrace als: hoe laat moeten we eten als kind één om 6 uur moet voetballen, de ander om 7 uur in een online schaaktoernooi wordt verwacht en onze derde om half acht ergens buiten mag dansen.

En helemaal schaamtevol, als je enige afspraak die met je zoon bij de kapper is hoeveel kans is er dan dat je dat met het hele gezin vergeet? Kortsluiting alom.

Eerst dacht ik nog dat het aan mijn rouwverwerking lag. Sinds mijn moeder zes maanden geleden overleed, wil ik het liefst met mijn kinderen knuffelen en spelletjes doen. Dus het met z’n allen thuis zijn, vond ik zo gek nog niet. Binnen een heel onwenselijk perspectief, dat wel. Maar wat blijkt, ook collega-ouders hebben moeite met opstarten. En dan hoeven we zelf nog nauwelijks de deur uit.

Heel menselijk dat puberbrein. De volgende keer dat ik onze zoon wek, doe ik het op kousenvoeten met een scheut liefde en begrip.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.