Mijn vriendenkring is wit en hoogopgeleid. Hoeveel moet je op iemand lijken om van iemand te kunnen houden? | column

Anouk Kragtwijk

Anouk Kragtwijk schrijft, zingt en praat. Ze woont in Heemstede met haar hond en Portugese vriend. Om de week schrijft ze op wat haar opvalt in de regio en in haar eigen leven.

Het eerste wat me opviel was de body crème op haar dressoir. Het vloekte in mijn hoofd met haar verhaal als vluchteling. Dat stond mijlenver van mijn leven af maar deze pot Dove zou ik ook zo op mijn huid kunnen smeren. Het was een voorbode.

Ik kende haar via Vluchtelingenwerk. Aan hen had ik gevraagd of er een vluchteling uit Syrië wilde praten over de oorlog in dat land en over de tocht naar Nederland. Dat is hoe het gaat in de journalistiek, je verkleint mensen tot rollen om het grote verhaal uit te leggen. Belangrijk natuurlijk, omdat je zo tot de kern van problemen komt.

S. kwam net van de universiteit toen de oorlog uitbrak, als jonge journaliste maakte ze portretten van mensen die verdwenen. Totdat haar collega werd vastgezet en ze wist hoe het af zou lopen. Ze vluchtte met de boot via Egypte en kwam uiteindelijk in Haarlem terecht. ‘Haarlem lijkt zo op Damascus door die rode stenen’, zei ze een aantal keer in het interview. Boven de spiegel in haar huis hing het woord ‘Home’. Een mantra die ze zelf ooit hoopte te geloven. Want ze was niet thuis, ze kende de taal niet en ze kon zich niet meer uitdrukken. ‘Wat voor journalist ben je als je je niet kunt uitdrukken’, vroeg ze.

Er was een verwantschap. Ik herkende mezelf in de bezeten behoefte om woorden te geven aan mijn binnenwereld. Ze was net zo oud, net zo ambitieus. Het was een kleine stap van mijn karakter naar haar karakter en daarmee kwamen de problemen in Syrië gek genoeg ook opeens dichterbij. In de jaren daarna bleef ik haar volgen. Ik zag plukjes van haar leven langskomen op social media. Zich uitdrukken in het Nederlands ging steeds beter, ze maakte voor de NPO een podcast.

Gisteren zag ik dat ze begin september is getrouwd. Op Instagram, want ons contact was verwaterd. Waarom eigenlijk? Het zette me aan het denken. Ik ging mijn vriendenkring langs: allemaal wit en hoogopgeleid. Vele vriendinnen waren zelfs lang, net als ik. Hoeveel moet je op iemand lijken om van iemand te kunnen houden, dacht ik.

De grootste exoot in mijn vriendenkring is de vriendin die met een boer is getrouwd en in Friesland op een boerderij woont. Ik eet geen dieren, zij verkoopt koeienvlees. Maar juist zij verrijkt enorm mijn leven. Ze maakt me zachter. Over alles wat ik wilde veroordelen in de boerenwereld denk ik langer na. Bij mensen die op je lijken voel je je thuis, bij mensen die anders zijn groei je, omdat het wringt en wrijft en je je best moet doen om voorbij de rol te kijken die je iemand hebt gegeven. De vluchteling, de boer. Op zoek naar overeenkomsten. Naar dezelfde potten body crème en gedeelde dromen.

Ik verlangde naar veel meer van dat soort gesprekken in mijn leven dus ik stuurde S. een appje. Om haar te feliciteren met haar bruiloft. En met de vraag of ze een keertje af wil spreken.

Anouk Kragtwijk schrijft, zingt en praat. Ze woont in Heemstede met haar hond en Portugese vriend. Om de week schrijft ze op wat haar opvalt in de regio en in haar eigen leven.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.