Ik wil gaan klappen voor de juffen en meesters in het onderwijs. Doet er iemand mee? | column

Het applaus voor personeel in de zorg vorig jaar.

Het applaus voor personeel in de zorg vorig jaar.© Foto ANP/Olaf Kraak

Robbert Minkhorst

Op 17 maart vorig jaar klapten we voor de zorg. Rotterdam zong die avond ’You’ll never walk alone’.

We hingen spandoeken op. We bezorgden taarten bij verpleeghuizen met corona-uitbraken. Tegenwoordig gooien we de ruiten in van een ambulance.

Ik ga daarom misschien zo dadelijk wel veel te veel vragen. Ik werd getroffen door het gesprek dat ik had op een basisschool in Beverwijk. Daar en ongetwijfeld op duizend andere scholen in Nederland moeten ze alle zeilen bijzetten om de zoveelste coronagolf én het enorme lerarentekort het hoofd te kunnen bieden.

Als onpartijdige observant val ik nu natuurlijk uit mijn rol maar warempel - ook in een journalist schuilt een beetje menselijkheid. Een paar opmerkingen raakten me het hardst. Dat voor de twee directeuren van de Panta Rhei in Beverwijk heus nog wel een stukje weekend overblijft. Dat leerkrachten zich schuldig voelen omdat ze ziek worden en zelfs als ze zwanger zijn.

Op Panta Rhei moest vorig schooljaar een groep 8 in quarantaine, nota bene vlak voor de afscheidsmusical. Het schooljaar werd verlengd om de leerlingen het uitzwaaimoment te kunnen gunnen dat ze verdienden.

Beseffen we eigenlijk wel genoeg wat we van het basisonderwijs vroegen en vragen deze coronapandemie, waar ook maar geen einde aan lijkt te komen? Overuren werden nog meer overuren in het basisonderwijs in lockdown. Ziekte, uitval, lockdowns, hoe doe je dat, als je het beste voor hebt voor je kinderen in de klas? Overwerkt en onderbetaald, al jaren: hoe houd je het vol?

Ik zou vrijdagmiddag, als de scholen uitgaan voor het weekend, wel willen klappen voor het basisonderwijs. Doet er iemand mee?

Meer nieuws uit IJmond

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.