Schaamteloos gehengel naar #MeToo-ellendeverhalen | column

’Wat een pleuriszooi’, verzuchtte (oud-)coach Anouk een paar weken geleden op Instagram, reagerend op het nieuws omtrent The Voice.

Bepaald onparlementair - hoewel je tegenwoordig in de Kamer wel erger hoort - maar uitermate treffend omschreven. Want er is me toch een beerput opengegaan sinds de onthullingen over Marco B, Ali B, Jeroen R en al die anderen die ’officieel’ pas smeerpijpen genoemd mogen worden wanneer e.e.a. is bewezen.

Niet dat deze kwestie echt uitzonderlijk is. Denk alleen al aan de berichten over seksueel grensoverschrijdend gedrag in de turn-, film- en kunstwereld, die de afgelopen jaren de revue zijn gepasseerd. Ook toen waren we ’verbijsterd’, ’in shock’ en wat al niet meer. Zij het bij lange na niet zozeer als nu. De beschuldigden van destijds waren geen bekende Nederlanders - type ideale schoonzoon of met een zeker knuffelgehalte. Juist die betrokkenheid van BN’ers en CN’ers maakt dat deze zaak publiek en pers zo bezighoudt. De jacht op slachtoffers gaat dus onverminderd voort.

Al wekenlang storten nieuwsmakers zich op vrouwen die ’iets soortgelijks’ hebben meegemaakt. Dit hyenagedrag zagen we ook ten tijde van de moord op George Floyd en de Black Lives Matter-demonstraties die daarop volgden. Toen waren het Zwarte mensen die door de media werden bestookt met verzoeken om hun ervaringen te delen. Op papier om hen ’een podium’ te geven, maar in feite werd er schaamteloos gehengeld naar ellendeverhalen.

Ongeacht wie het betreft, vind ik het nogal wat om aan iemand te vragen om haar/hun/zijn meest traumatische ervaringen opnieuw te beleven. Puur en alleen omwille van een krant, blad, of praatshow. Vaak werken mensen mee in de hoop dat hun verhaal echt iets openbreekt. Maar voegt de zoveelste schrijnende ervaring daadwerkelijk iets toe? Gaat het mediamakers in die gevallen nog om duiding en nieuws of eerder om sensatie?

Wellicht focussen we liever op het persoonlijke om het maar niet over het grote geheel te hoeven hebben. In 2020 hoopte ik, net als veel anderen, dat Black Lives Matter een kentering zou zijn, een keerpunt in de strijd tegen racisme en uitsluiting. Maar uiteindelijk lijkt er weinig veranderd en rennen we nog steeds van incident naar incident. Hopelijk pakken we de strijd tegen grensoverschrijdend gedrag vanaf nu wel goed aan. Dat wil zeggen: structureel, maatschappij breed en op alle terreinen - dus niet alleen ’seksueel’! Da’s de manier om deze ’pleuriszooi’ tegen te gaan.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.