Haarlemmers helpen Haarlemmers: Carmelita maakt hulppakketten die ze zelf betaalt van haar pensioen

Carmelita Wesseling/=.

Carmelita Wesseling/=.© Foto United Photos/Rob van Wieringen

Jack Leenaers

Dit is onze menselijke rubriek in samenwerking met Stichting Stem in de Stad. We roepen lezers op om mensen in de regio Haarlem te helpen die hulp verdienen. Het gaat nooit om grote bedragen, maar om praktische hulp zoals de aanschaf van noodzakelijke spullen of diensten. Deze week: Carmelita wil hulppakketten voor Suriname.

Alles wat de Carmelita Wesseling in haar eigen leven moest missen, geeft ze nu aan anderen. Vanuit een groot hart en met Surinaamse hartelijkheid. Deze maand gaan weer hulppakketten naar Suriname. Kosten: 350 euro.

Met open armen staat Carmelita Wesseling (73) te wachten in de prachtige tuin van Woongroep Zilvermeeuw in Velserbroek. Aan Hollandse ingetogenheid doet Carmelita overduidelijk niet. Enthousiast valt ze meteen met de deur in huis. “Deze dozen staan klaar om verstuurd te worden naar Suriname.” Ze opent kartonnen dozen die vol zitten met tasjes, incontinentiemateriaal, kleding, verfdozen, vitamine C, paracetamol, tandenborstels, tomatenpuree en bh’s. Allemaal spullen die volgens Carmelita te duur zijn om lokaal te kopen. “Ik pak alles aan. Alles wat afgedankt wordt in de gemeenschap, zorgen wij dat het weer bij mensen terecht komt. In Nederland en Suriname.”

De meeste spullen zijn gekregen, maar er zitten ook koopjes van de Lidl of de Aldi tussen. “We financieren alles zelf. Wat we kunnen missen van ons pensioen. Dozen, vrachtkosten, benzine, het gaat vaak van ons eigen geld zeg ik er maar eerlijk bij.” vertelt Carmelita, terwijl stille kracht en echtgenoot Loek op de achtergrond instemmend knikt. “Soms lukken dingen niet, dat is dan jammer. We roeien met de riemen die we hebben.”

Paramaribo

Carmelita werd in 1948 in Paramaribo geboren in een gemengd gezin. Zonder vader, getogen in Den Helder, die op de grote vaart zat en zonder haar Surinaamse moeder die wegens een tropische ziekte jarenlang afgezonderd leefde in een instelling. “Ik sliep bij vriendinnen van mijn moeder. Mijn jeugdjaren heb ik verdrongen.”

Op 11-jarige leeftijd kwam Carmelita in het onbekende Nederland aan. “Van Suriname naar Beverwijk, dat was heel eenzaam.” Ruim drie jaar probeerde het gezin samen te wonen, maar met haar vader in detentie lukt dat niet. Carmelita kwam opnieuw bij anderen te wonen, ditmaal de ‘koude’ aangetrouwde familie van vaderskant in Haarlem.

Al op jonge leeftijd ging Carmelita werken. In de zorg, winkels, en schoonmaken, ze pakte alles aan wat mogelijk was. “Ik had liever gestudeerd. Ik ben heel nieuwsgierig naar alles, maar ik was jammer genoeg niet in de gelegenheid om mijn school af te maken.”

Door alles wat ze in haar jeugd had meegemaakt, wilde Carmelita zo snel mogelijk uit huis en trouwen. “Ik had maar één wens. Een man, 5 kinderen en diertjes als kippen, geiten en een ezel. Dat is me nooit gelukt tot ik Loek 14 jaar geleden leerde kennen.” Eindelijk was daar een liefdevol huwelijk met iemand die haar verleden begrijpt en steunt in haar levensmissie. “We hebben allebei een moeilijk leven gehad, we dragen allebei een rugzakje. Ik met een incestueus verleden, een eenzame jeugd en een verslaafde zoon. Loek heeft zijn vrouw en een dochter aan kanker verloren.”

“Gedurende mijn leven werd de ballast in mijn leven alsmaar zwaarder. Ik vind het heel moeilijk om mijn omgeving op te zadelen met mijn problemen.” Zo’n groot hart als ze voor anderen heeft, zoveel moeite heeft Carmelita zich open te stellen. “Niet veel mensen mogen dicht bij mij komen, ik houd het bij momentjes. Ik kan inmiddels goed voor mezelf zorgen. Ik kan heel krachtig zijn en ik ben niet bang. Maar ik leef met mijn herinneringen.”

Groot hart

Ze leeft vooral met een groot hart. “Een vriendin vertelde me eens: je bent zoals je bent. Verander niet. Wat jij doet is mensen een spiegel voorhouden. Stop daar nooit mee. Alles wat je gemist hebt in je eigen leven, ben je nu rijkelijk aan het compenseren.”

Haar aangeboren levenslust maakt dat Carmelita zo’n gever kan zijn. Op allerlei manieren uit zich dat. Van de hulppakketten die ze naar Suriname stuurt tot lekker koken of een goed gesprek. Altijd vol passie, liefde en grenzeloos. “Ik kan makkelijk in vuur en vlam staan. Ik wil altijd iedereen omarmen. Zorgen dat iedereen blij wordt. Ik kom uit een multiculturele omgeving, ik hou van mensen zoals ze zijn. Maar ik zoek ze niet op. Alleen als mensen mij laten merken dat ze het nodig hebben. Dan troost ik ze op mijn manier. Het begint altijd met een luisterend oor.”

“In mijn jeugd was er nooit ruimte voor communicatie. Ik kan me niet herinneren dat iemand me ooit gevraagd heeft hoe ik me voelde. Mooi dat ik dat nu aan anderen kan geven.”

Herinneringen

In oktober gaat Carmelita voor het eerst terug naar haar geboorteland sinds 1964, toen ze nog één keer met haar moeder terugkeerde naar Suriname. Bang om terug te gaan is ze niet. “Niemand van toen leeft meer. Het zijn slechts mijn herinneringen die nog leven.” Ze kijkt juist uit om met zoveel mogelijk spullen naar Paramaribo te vliegen. “Ons reisbureau heeft ons al 46 kg extra bagage gedoneerd. Daar zijn we zo blij mee.”

Wilt u deze Haarlemmer helpen? Stuur dan een mail naar haarlemmershelpen@haarlemsdagblad.nl met korte motivatie (drie regels) waarom u de persoon wilt helpen. Vermeld ook uw telefoonnummer.

Meer nieuws uit Haarlem

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.