Maurits beleeft misschien wel het beste einde dat een man zich wensen kan | Over Liefde

© Foto Pixabay

Een ontmoeting, een kus, een breuk of een gesprek, alles kan een keerpunt in de liefde zijn. Yanaika Zomer zoekt verhalen over liefde, want alle liefdes vertellen een verhaal. Dit keer: Maurits beleeft misschien wel het beste einde dat een man zich wensen kan.

Maurits en Jeanne zijn ruim dertig jaar samen. In voor- en tegenspoed, in ziekte en gezondheid, tot de dood hen scheidt. Maurits heeft kanker. „Ik voel me eigenlijk constant bezwaard dat ik haar hier doorheen moet laten gaan. Het idee dat ik haar straks achterlaat is haast onverdraaglijk.

Jeanne en ik kennen elkaar van de studie. Jonge honden waren we. Uitgaan, drinken, dansen, feestjes. We waren al zeker tien keer bij elkaar in bed beland, voordat we toe durfden te geven dat we meer waren dan twee dronken studenten die geen zin hadden om alleen naar huis te gaan. Vanaf dat moment waren we onafscheidelijk. We studeerden samen, hielpen elkaar met tentamens en papers en studeerden tegelijkertijd af. Jeanne kon een promotieplek krijgen in Leuven en ik ging met haar mee. Alles was een avontuur met haar. Ze werkte hard, maar kon nog altijd goed uit haar dak gaan. We bouwden een klein knus leven, waarin we allebei genoten van wat zich aandeed in de dag. ’s Avonds lagen we veel op het dakterras. Jongemensenromantiek, die we ons hele leven hebben voortgezet. Nog altijd liggen we het liefst naast elkaar in de tuin. De wijn is wat beter geworden, de ruimte wat groter, maar verder is het net als vroeger.

Twee jaar na haar promotie zijn we teruggegaan naar Nederland, omdat ze een mooie baan kon krijgen. Ik was alleen maar trots op haar en pakte net zo makkelijk mijn boel weer in. Uiteindelijk zijn we getrouwd, kinderen waren ons niet gegund en daar hebben we met horten en stoten vrede mee gekregen.

Tien jaar geleden werd ik voor het eerst ziek. Het zag er redelijk gunstig uit allemaal. Het behandeltraject zou zwaar worden, maar in principe moest het goed komen. Jeanne stond me in alles bij. Wat een heldin. Ik zag hoeveel verdriet het haar deed en dat het ook fysiek zwaar voor haar was. Regelmatig was ze de hele nacht wakker om me erdoorheen te helpen als ik rillend en misselijk naast haar lag. Ze ruimde de troep op als het me niet gelukt was in de emmer te spugen en klaagde geen moment. Ik voel weer hoe erg ik dat vond. Alsof ik een klein kind was en zij die lieve zorgende en bezorgde moeder. Het was scheef. Ik schaamde me denk ik voor al die kwetsbaarheid, terwijl dat juist bij haar niet nodig was. Ze was de liefste.

Het kwam goed. Jeanne en ik besloten daarna… Nee, we besloten niks, het liep gewoon zo dat we nog meer van het leven gingen genieten. Een paar uur minder werken, nog wat vaker op vakantie, we kochten een bootje. Dat soort dingen. En tegelijkertijd bleef die tuin met twee ligstoelen en een tafeltje voor de wijn ons grootste genot. Uren praten, of juist heel lang zwijgen dat het allemaal goed was.

Een paar maanden geleden kwam de kanker terug. Pijn in mijn rug, gedoe. Ik dacht niet eens meteen dat ik weer ziek was, eerder dat ik oud begon te worden. Maar het zit in mijn longen en er is eigenlijk niks meer aan te doen. Behalve die pijn voel ik me redelijk goed. Beetje moe soms, maar omdat ik niet behandeld word, ben ik lang zo ziek niet als de eerste keer. Dat betekent dat we het er nog maar een beetje van nemen samen. Niemand weet immers hoe lang ik dat nog kan. Ondertussen bespreken we wat ik wil, wat zij graag wil en hoe ze verder moet als ik straks onder de zoden lig. We janken wat af en ondertussen kijken we met heel veel plezier terug. ’Weet je nog dat jij…?’ en dan volgt er weer een hilarische anekdote die in het licht van een naderend einde haast nog grappiger lijkt. Misschien beleef ik wel het beste einde dat een man zich wensen kan. In de aanwezigheid van zijn geliefde en zielsgelukkig om wat ze samen allemaal hebben gehad.

Jeanne is niet bang om straks alleen te zijn, zegt ze. Al weet ze dat het moeilijk gaat worden. ’Sommige mensen zijn hun hele leven alleen’, is haar uitgangspunt. ’Ik mocht jou tenminste 30 jaar bij me hebben. Als dat geen geluk is, weet ik het ook niet meer.”’

Ook (anoniem) geïnterviewd worden Over Liefde? Mail naar yanaika@mediahuis.nl

Lees hier meer Over Liefde

Meer nieuws uit Lifestyle

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.