’Schiet op schijtluis!’. Geen plek waar meer gefoeterd wordt dan in de auto | column

Anouk Haakman

Anouk Haakman (39) woont samen met haar dochter Robje (8) in Hoorn en heeft een haak- en breiwinkel in Medemblik. Na twintig jaar autorijden onderzoekt ze nu een leven zonder eigen auto.

Als u bent aangesloten bij de Bond tegen het vloeken, of u houdt er gewoon niet van, dan raad ik u aan te stoppen met lezen. ’t Is deze week even niet anders, excuus.

Niet iets om trots op te zijn, maar ik kan dus enorm goed vloeken. Er is geen redden meer aan, de schade valt hoogstens wat te beperken. Op mijn lijstje met goede voornemens staat al jaren ‘iets minder vloeken’, en verdomd, ik denk dat het dit jaar nog gaat lukken ook.

Slome troela

Er is volgens mij geen plek waar meer gefoeterd wordt dan in de auto. Uitroepen als ‘kijk uit lul!’, ‘schiet op schijtluis!’, ’wat moet je hier eikel!’ of ‘ga er dan langs slome troela!’ ontglippen menig bestuurder en dat valt ook wel te verklaren.

Je kunt de dag niet stressvoller beginnen (of eindigen). Ramen krabben, zakkende spoorbomen, opstoppingen, stoplicht op rood, zenuwachtig getoeter, vrachtwagens die inhalen, werkzaamheden, nog meer stoplichten, parkeerplaats vol.

Ware tiran

Bovendien kun je jezelf even lekker laten gaan, niemand hoort je - hoewel ik ook mensen ken die achter het stuur altijd veranderen in een ware tiran, of er nu iemand naast ze zit of niet.

Het verkeer, en dan vooral zo’n deprimerende snelweg, is een brompot vol ronkende chagrijnige lui. Kijk maar, die vrouw naast u in de file, ik weet bijna zeker dat haar gezichtsuitdrukking overeen komt met: ‘iedereen kan vandaag de tering krijgen!’ Zo kijken treinreizigers trouwens ook vaak.

Op de fiets kun je eigenlijk alleen last hebben van het weer. Voor het matigen van onbehoorlijk taalgebruik waren de omstandigheden afgelopen weken daarom niet geweldig, zou je denken. Je kunt je voorstellen dat je met zulk koud hondenweer nóóit meer stopt met schelden, maar dat is dus niet zo!

Niks te klagen

Al trappend langs zo’n weiland heb je eigenlijk niks te klagen, zolang je warme handschoenen hebt. Opgeladen kun je aan de slag en ’s avonds kom je energiek thuis. Een vreemde sensatie waar je na een tijdje echt niet meer zonder kunt.

Je kunt ook gaan zuipen, yoga doen, porno kijken of een zak chips plunderen (of allemaal). Ieder heeft recht op z’n eigen uitlaatkleppen. Ik fiets overdag en brei ’s avonds een sok, dat houdt het hoofd koel.

Behalve als er een steek valt uiteraard. Dat lispel ik vurig tegen die sok dat het een hoerenjong is dat ik nooit meer wil zien. Maar dat is logisch.

Reageren? Mail naar info@haakvrouw.nl

Lees ook: Meezingen op een fietspad zonder raar aangekeken te worden, het kan! | column Anouk autoloos

Lees ook: Anouk Haakman doet vrijwillig haar Fiat 500 weg. Wat bezielt me, vraagt ze zich soms af | column Anouk autoloos

Lees ook: Wachtend op een duister perron met een kind dat allang in bed had moeten liggen

Lees ook: Hád ik maar schurft (en een auto) denk ik strompelend van de rugpijn als ik te laat de winkel open gooi

Lees ook: ‘Périphérique’. Ik wist niet wat het was, maar het moest iets verschrikkelijks zijn

Lees ook: Zorg gewoon dat je zonder auto genoeg roze koeken in huis hebt, dan kom je een heel end | column

Lees ook: Dit autoloze experiment. Want waar doe ik het allemaal voor, in gódsnaam? | column

Lees ook: Lege tank. File. Trajectcontrole. Blaastesten. Betonpaaltjes. Paarse enveloppen. Een weelde om daar niet meer over in te zitten | column

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.