’Kapot gaan en herrijzen’

’Kapot gaan en herrijzen’

,,Kapot gaan en herrijzen”. Voor Wilma Dierx is er niets mooiers dan dat aan het ultralopen -alle afstanden langer dan de marathon. De Amsterdamse (49) weet: die ’flow’ komt altijd tijdens een race. Zo ook dit weekend, waar ze op een atletiekbaan in Santpoort-Noord eventjes 211 kilometer liep in 24 uur tijd. Een baanrecord.

Haar spreken valt nog niet mee. Niet omdat ze daar niet voor te porren is, integendeel. Maar omdat ze slechts om de paar uur even pauzeert. En dan vaak slechts voor een sanitaire stop of om even snel te eten. Slapen? Ben je gek, dat is alleen maar een hinderlijke onderbreking.

Zondagochtend 9.30 uur. Op de sintelbaan van atletiekvereniging Suomi zwoegen tientallen mannen en vrouwen zich een eind in de rondte voor de LangsteNachtLoop. Zelfs een bocht is een hindernis geworden. Bij de meesten is het strompelen geblazen, want ze zitten twee uur voor het einde van hun onderdeel: respectievelijk de 12 uurs- en 24 uursloop. Van de aanvankelijke 55 deelnemers zijn er al veel uitgestapt. Zelfs de soep en koffie in de kantine, een soort gezellige blokhut zoals je ze bij het schaatsen ziet, hebben ze al lang en breed op.

Lachen

Dierx daarentegen kan nog lachen. Ze dolt wat met een enkeling langs de baan, grijnst veel, de tred is nog soepel. Hoewel focus zo tegen het einde van de ultraloop cruciaal is, wil ze best even praten. Zo ontspannen is ze nog. Monter verhaalt ze over haar grote passie. Hoe mooi ze het vindt om duizend doden te sterven en weer op te staan. De man met de hamer kent ze maar al te goed. ,,Hij komt en hij gaat. Zolang hij maar geen beslag op je krijgt, anders ben je verloren. Het is kapot gaan en herrijzen.” Een beetje als Jezus dus? ,,Nou, zet dat maar niet in de krant.”

Gauw schakelt de docente Nederlands op een mbo-school over op haar voeding. Dat ze allerlei drankjes nam, zoals sportdrank en kokoswater, maar dat haar maag er niet zo blij mee was. Waar haar binnenste wel goed op reageert zijn repen, gelletjes en knijpzakjes met appelmoes. En vooral een mysterieus zelfgemaakt maaltje. We lopen langs de ’ravitaillering’ en daar liggen ze: een soort vetbolletjes die eerder voor vogels bedoeld lijken. In werkelijkheid zijn het balletjes van muesli, gedroogde abrikoos, pruimen en dadels. Jawel. Daar gaat Dierx pas echt hard op. Voedzaam spul, en nog eens goedkoop ook.

Wondermiddel

Had Emily Shultz maar zo’n wondermiddel. De geboren Amerikaanse (29) maar sinds elf jaar woonachtig in Amsterdam heeft het loodzwaar. Twee weken geleden besloot ze mee te doen. Voor het eerst loopt ze meer dan 100 kilometer. Vlak voor het einde moet ze de tol betalen. Kramp onder voet speelt op. Hoop dat de kwetsuur verdwijnt heeft ze niet meer. Daarvoor heeft ze al te lang gelopen. Een van haar andere paar meegebrachte schoenen kan er ook niets meer aan veranderen. Het feit dat om de paar uur de looprichting wordt aangepast –met het idee de belasting van de benen in de bochten in balans te houden- evenmin. Maar lol heeft ze zichtbaar. ,,De eerste 100 kilometer was ik een soort van zen. Nu ga ik op adrenaline verder.”

Kramp

Om 12 uur zit de lijdensweg erop. Toegestroomd publiek, waar eerder geen sprake van was, ziet hoe Dierx een baanrecord loopt: 211 kilometer legt ze uiteindelijk af, terwijl dat twee jaar terug nog 197 was. ,,Ik vloog over de baan.” De stijfheid slaat eenmaal gefinisht echter genadeloos toe. Zitten kan niet, dan schiet de kramp er geheid in.

Liggend in bed geniet ze ’s middags na, met name van de nachtelijke uren. ,,Je ziet niemand anders dan lopers, de lichten gedimd, de radio heel zacht aan en de maan die je elk rondje ergens anders ziet, wachtend op de zon die opkomt. De wereld is dan heel klein, het is een soort cocon waarin je leeft. Heerlijk.”

Wil je niks missen van IJmuider Courant? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws